ēmercor - Diatesi attiva
(ēmercor, ēmercāris, emercatus sum, ēmercāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
ēmercor
II sing.
ēmercāris, ēmercāre
III sing.
ēmercātur
I plur.
ēmercāmur
II plur.
ēmercamĭni
III plur.
ēmercantur
IMPERFETTO
I sing.
ēmercābar
II sing.
ēmercabāris, ēmercabāre
III sing.
ēmercabātur
I plur.
ēmercabāmur
II plur.
ēmercabamĭni
III plur.
ēmercabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
ēmercābor
II sing.
ēmercabĕris, ēmercabĕre
III sing.
ēmercabĭtur
I plur.
ēmercabĭmur
II plur.
ēmercabimĭni
III plur.
ēmercabuntur
PERFETTO
I sing.
emercatus, a, um sum
II sing.
emercatus, a, um es
III sing.
emercatus, a, um est
I plur.
emercati, ae, a sumus
II plur.
emercati, ae, a estis
III plur.
emercati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
emercatus, a, um eram
II sing.
emercatus, a, um eras
III sing.
emercatus, a, um erat
I plur.
emercati, ae, a eramus
II plur.
emercati, ae, a eratis
III plur.
emercati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
emercatus, a, um ero
II sing.
emercatus, a, um eris
III sing.
emercatus, a, um erit
I plur.
emercati, ae, a erimus
II plur.
emercati, ae, a eritis
III plur.
emercati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
ēmercer
II sing.
ēmercēris, ēmercēre
III sing.
ēmercētur
I plur.
ēmercēmur
II plur.
ēmercemĭni
III plur.
ēmercentur
IMPERFETTO
I sing.
ēmercārer
II sing.
ēmercarēris, ēmercarēre
III sing.
ēmercarētur
I plur.
ēmercarēmur
II plur.
ēmercaremĭni
III plur.
ēmercarentur
PERFETTO
I sing.
emercatus, a, um sim
II sing.
emercatus, a, um sis
III sing.
emercatus, a, um sit
I plur.
emercati, ae, a simus
II plur.
emercati, ae, a sitis
III plur.
emercati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
emercatus, a, um essem
II sing.
emercatus, a, um esses
III sing.
emercatus, a, um esset
I plur.
emercati, ae, a essemus
II plur.
emercati, ae, a essetis
III plur.
emercati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
ēmercāre
II plur.
ēmercamĭni
FUTURO
II sing.
ēmercātor
III sing.
ēmercātor
II plur.
III plur.
ēmercantor
INFINITO
PRESENTE
ēmercāri
PERFETTO
Singolare:
emercatus, a, um esse
Plurale:
emercati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
emercatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
emercatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
ēmercans, antis
FUTURO
emercatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
emercatum
Passivo:
emercatu
GERUNDIO
Genitivo:
ēmercandi
Dativo:
ēmercando
Accusativo:
ēmercandum
Ablativo:
ēmercando
GERUNDIVO
ēmercandus, a, um
ēmercor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis