Donazione

praelĭgor - Diatesi passiva


(praelĭgo, praelĭgas, praeligavi, praeligatum, praelĭgāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
praelĭgor
II sing.
praelĭgāris, praelĭgāre
III sing.
praelĭgātur
I plur.
praelĭgāmur
II plur.
praelĭgamĭni
III plur.
praelĭgantur
IMPERFETTO
I sing.
praelĭgābar
II sing.
praelĭgabāris, praelĭgabāre
III sing.
praelĭgabātur
I plur.
praelĭgabāmur
II plur.
praelĭgabamĭni
III plur.
praelĭgabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
praelĭgābor
II sing.
praelĭgabĕris, praelĭgabĕre
III sing.
praelĭgabĭtur
I plur.
praelĭgabĭmur
II plur.
praelĭgabimĭni
III plur.
praelĭgabuntur
PERFETTO
I sing.
praeligatus, –a, –um sum
II sing.
praeligatus, –a, –um es
III sing.
praeligatus, –a, –um est
I plur.
praeligati, –ae, –a sumus
II plur.
praeligati, –ae, –a estis
III plur.
praeligati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
praeligatus, –a, –um eram
II sing.
praeligatus, –a, –um eras
III sing.
praeligatus, –a, –um erat
I plur.
praeligati, –ae, –a eramus
II plur.
praeligati, –ae, –a eratis
III plur.
praeligati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
praeligatus, –a, –um ero
II sing.
praeligatus, –a, –um eris
III sing.
praeligatus, –a, –um erit
I plur.
praeligati, –ae, –a erimus
II plur.
praeligati, –ae, –a eritis
III plur.
praeligati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
praelĭger
II sing.
praelĭgēris, praelĭgēre
III sing.
praelĭgētur
I plur.
praelĭgēmur
II plur.
praelĭgemĭni
III plur.
praelĭgentur
IMPERFETTO
I sing.
praelĭgārer
II sing.
praelĭgarēris, praelĭgarēre
III sing.
praelĭgarētur
I plur.
praelĭgarēmur
II plur.
praelĭgaremĭni
III plur.
praelĭgarentur
PERFETTO
I sing.
praeligatus, –a, –um sim
II sing.
praeligatus, –a, –um sis
III sing.
praeligatus, –a, –um sit
I plur.
praeligati, –ae, –a simus
II plur.
praeligati, –ae, –a sitis
III plur.
praeligati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
praeligatus, –a, –um essem
II sing.
praeligatus, –a, –um esses
III sing.
praeligatus, –a, –um esset
I plur.
praeligati, –ae, –a essemus
II plur.
praeligati, –ae, –a essetis
III plur.
praeligati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
praelĭgāre
II plur.
praelĭgamĭni
FUTURO
II sing.
praelĭgātor
III sing.
praelĭgātor
II plur.
–
III plur.
praelĭgantor
PARTICIPIO
PERFETTO
praeligatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
praelĭgāri
PERFETTO
Singolare:
praeligatus, –a, –um esse
Plurale:
praeligati, –ae, –a esse
FUTURO
praeligatum esse
GERUNDIVO
praelĭgandus, –a, –um
SUPINO
praeligatu

Vedi la forma attiva di questo lemma

‹ praelĭgo
praelĭnens ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
praelĭgans agg. part. pres. II cl.
praeligatūrūs agg. part. fut.
praeligatus agg. part. perf. I cl.
praeligatus agg. inf. perf.
praelĭgo v. tr. I coniug.
praelĭgor v. tr. I coniug.
praelĭnens agg. part. pres. II cl.
praelĭno v. tr. III coniug.
praelĭnor v. tr. III coniug.
praelior v. intr. dep. I coniug.
praelitūrūs agg. part. fut.
praelitus agg. part. perf. I cl.
praelitus agg. inf. perf.
praelium Sost. nt. II decl.
praelŏcans agg. part. pres. II cl.
praelocatūrūs agg. part. fut.
praelocatus agg. part. perf. I cl.
praelocatus agg. inf. perf.
praelŏco v. tr. I coniug.
praelŏcor v. tr. I coniug.
{{ID:PRAELIGOR100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis