mantĭcŭlor - Diatesi attiva
(mantĭcŭlor, mantĭcŭlāris, manticulatus sum, mantĭcŭlāri)
verbo transitivo e intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
mantĭcŭlor
II sing.
mantĭcŭlāris, mantĭcŭlāre
III sing.
mantĭcŭlātur
I plur.
mantĭcŭlāmur
II plur.
mantĭcŭlamĭni
III plur.
mantĭcŭlantur
IMPERFETTO
I sing.
mantĭcŭlābar
II sing.
mantĭcŭlabāris, mantĭcŭlabāre
III sing.
mantĭcŭlabātur
I plur.
mantĭcŭlabāmur
II plur.
mantĭcŭlabamĭni
III plur.
mantĭcŭlabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
mantĭcŭlābor
II sing.
mantĭcŭlabĕris, mantĭcŭlabĕre
III sing.
mantĭcŭlabĭtur
I plur.
mantĭcŭlabĭmur
II plur.
mantĭcŭlabimĭni
III plur.
mantĭcŭlabuntur
PERFETTO
I sing.
manticulatus, a, um sum
II sing.
manticulatus, a, um es
III sing.
manticulatus, a, um est
I plur.
manticulati, ae, a sumus
II plur.
manticulati, ae, a estis
III plur.
manticulati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
manticulatus, a, um eram
II sing.
manticulatus, a, um eras
III sing.
manticulatus, a, um erat
I plur.
manticulati, ae, a eramus
II plur.
manticulati, ae, a eratis
III plur.
manticulati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
manticulatus, a, um ero
II sing.
manticulatus, a, um eris
III sing.
manticulatus, a, um erit
I plur.
manticulati, ae, a erimus
II plur.
manticulati, ae, a eritis
III plur.
manticulati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
mantĭcŭler
II sing.
mantĭcŭlēris, mantĭcŭlēre
III sing.
mantĭcŭlētur
I plur.
mantĭcŭlēmur
II plur.
mantĭcŭlemĭni
III plur.
mantĭcŭlentur
IMPERFETTO
I sing.
mantĭcŭlārer
II sing.
mantĭcŭlarēris, mantĭcŭlarēre
III sing.
mantĭcŭlarētur
I plur.
mantĭcŭlarēmur
II plur.
mantĭcŭlaremĭni
III plur.
mantĭcŭlarentur
PERFETTO
I sing.
manticulatus, a, um sim
II sing.
manticulatus, a, um sis
III sing.
manticulatus, a, um sit
I plur.
manticulati, ae, a simus
II plur.
manticulati, ae, a sitis
III plur.
manticulati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
manticulatus, a, um essem
II sing.
manticulatus, a, um esses
III sing.
manticulatus, a, um esset
I plur.
manticulati, ae, a essemus
II plur.
manticulati, ae, a essetis
III plur.
manticulati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
mantĭcŭlāre
II plur.
mantĭcŭlamĭni
FUTURO
II sing.
mantĭcŭlātor
III sing.
mantĭcŭlātor
II plur.
III plur.
mantĭcŭlantor
INFINITO
PRESENTE
mantĭcŭlāri
PERFETTO
Singolare:
manticulatus, a, um esse
Plurale:
manticulati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
manticulatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
manticulatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
mantĭcŭlans, antis
FUTURO
manticulatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
manticulatum
Passivo:
manticulatu
GERUNDIO
Genitivo:
mantĭcŭlandi
Dativo:
mantĭcŭlando
Accusativo:
mantĭcŭlandum
Ablativo:
mantĭcŭlando
GERUNDIVO
mantĭcŭlandus, a, um
mantĭcŭlor v. tr. e intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis