concĭlĭor - Diatesi passiva


(concĭlĭo, concĭlĭas, conciliavi, conciliatum, concĭlĭāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
concĭlĭor
II sing.
concĭlĭāris, concĭlĭāre
III sing.
concĭlĭātur
I plur.
concĭlĭāmur
II plur.
concĭlĭamĭni
III plur.
concĭlĭantur
IMPERFETTO
I sing.
concĭlĭābar
II sing.
concĭlĭabāris, concĭlĭabāre
III sing.
concĭlĭabātur
I plur.
concĭlĭabāmur
II plur.
concĭlĭabamĭni
III plur.
concĭlĭabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
concĭlĭābor
II sing.
concĭlĭabĕris, concĭlĭabĕre
III sing.
concĭlĭabĭtur
I plur.
concĭlĭabĭmur
II plur.
concĭlĭabimĭni
III plur.
concĭlĭabuntur
PERFETTO
I sing.
conciliatus, –a, –um sum
II sing.
conciliatus, –a, –um es
III sing.
conciliatus, –a, –um est
I plur.
conciliati, –ae, –a sumus
II plur.
conciliati, –ae, –a estis
III plur.
conciliati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
conciliatus, –a, –um eram
II sing.
conciliatus, –a, –um eras
III sing.
conciliatus, –a, –um erat
I plur.
conciliati, –ae, –a eramus
II plur.
conciliati, –ae, –a eratis
III plur.
conciliati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
conciliatus, –a, –um ero
II sing.
conciliatus, –a, –um eris
III sing.
conciliatus, –a, –um erit
I plur.
conciliati, –ae, –a erimus
II plur.
conciliati, –ae, –a eritis
III plur.
conciliati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
concĭlĭer
II sing.
concĭlĭēris, concĭlĭēre
III sing.
concĭlĭētur
I plur.
concĭlĭēmur
II plur.
concĭlĭemĭni
III plur.
concĭlĭentur
IMPERFETTO
I sing.
concĭlĭārer
II sing.
concĭlĭarēris, concĭlĭarēre
III sing.
concĭlĭarētur
I plur.
concĭlĭarēmur
II plur.
concĭlĭaremĭni
III plur.
concĭlĭarentur
PERFETTO
I sing.
conciliatus, –a, –um sim
II sing.
conciliatus, –a, –um sis
III sing.
conciliatus, –a, –um sit
I plur.
conciliati, –ae, –a simus
II plur.
conciliati, –ae, –a sitis
III plur.
conciliati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
conciliatus, –a, –um essem
II sing.
conciliatus, –a, –um esses
III sing.
conciliatus, –a, –um esset
I plur.
conciliati, –ae, –a essemus
II plur.
conciliati, –ae, –a essetis
III plur.
conciliati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
concĭlĭāre
II plur.
concĭlĭamĭni
FUTURO
II sing.
concĭlĭātor
III sing.
concĭlĭātor
II plur.
–
III plur.
concĭlĭantor
PARTICIPIO
PERFETTO
conciliatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
concĭlĭāri
PERFETTO
Singolare:
conciliatus, –a, –um esse
Plurale:
conciliati, –ae, –a esse
FUTURO
conciliatum esse
GERUNDIVO
concĭlĭandus, –a, –um
SUPINO
conciliatu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:CONCILIOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis