Donazione

cognoscor - Diatesi passiva


(cognosco, cognoscis, cognovi, cognitum, cognoscĕre)

verbo transitivo III coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
cognoscor
II sing.
cognoscĕris, cognoscĕre
III sing.
cognoscĭtur
I plur.
cognoscĭmur
II plur.
cognoscimĭni
III plur.
cognoscuntur
IMPERFETTO
I sing.
cognoscēbar
II sing.
cognoscebāris, cognoscebāre
III sing.
cognoscebātur
I plur.
cognoscebāmur
II plur.
cognoscebamĭni
III plur.
cognoscebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
cognoscar
II sing.
cognoscēris, cognoscēre
III sing.
cognoscētur
I plur.
cognoscēmur
II plur.
cognoscemĭni
III plur.
cognoscentur
PERFETTO
I sing.
cognitus, –a, –um sum
II sing.
cognitus, –a, –um es
III sing.
cognitus, –a, –um est
I plur.
cogniti, –ae, –a sumus
II plur.
cogniti, –ae, –a estis
III plur.
cogniti, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
cognitus, –a, –um eram
II sing.
cognitus, –a, –um eras
III sing.
cognitus, –a, –um erat
I plur.
cogniti, –ae, –a eramus
II plur.
cogniti, –ae, –a eratis
III plur.
cogniti, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
cognitus, –a, –um ero
II sing.
cognitus, –a, –um eris
III sing.
cognitus, –a, –um erit
I plur.
cogniti, –ae, –a erimus
II plur.
cogniti, –ae, –a eritis
III plur.
cogniti, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
cognoscar
II sing.
cognoscāris, cognoscāre
III sing.
cognoscātur
I plur.
cognoscāmur
II plur.
cognoscamĭni
III plur.
cognoscantur
IMPERFETTO
I sing.
cognoscĕrer
II sing.
cognoscerēris, cognoscerēre
III sing.
cognoscerētur
I plur.
cognoscerēmur
II plur.
cognosceremĭni
III plur.
cognoscerentur
PERFETTO
I sing.
cognitus, –a, –um sim
II sing.
cognitus, –a, –um sis
III sing.
cognitus, –a, –um sit
I plur.
cogniti, –ae, –a simus
II plur.
cogniti, –ae, –a sitis
III plur.
cogniti, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
cognitus, –a, –um essem
II sing.
cognitus, –a, –um esses
III sing.
cognitus, –a, –um esset
I plur.
cogniti, –ae, –a essemus
II plur.
cogniti, –ae, –a essetis
III plur.
cogniti, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
cognoscĕre
II plur.
cognoscimĭni
FUTURO
II sing.
cognoscĭtor
III sing.
cognoscĭtor
II plur.
–
III plur.
cognoscuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
cognitus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
cognosci
PERFETTO
Singolare:
cognitus, –a, –um esse
Plurale:
cogniti, –ae, –a esse
FUTURO
cognitum esse
GERUNDIVO
cognoscendus, –a, –um
SUPINO
cognitu

Vedi la forma attiva di questo lemma

‹ cognosco
cōgo ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
cognōmĭnor v. tr. I coniug.
cognoscens agg. part. pres. II cl.
cognoscentĕr avv.
cognoscībĭlis agg. II cl.
cognosco v. tr. III coniug.
cognoscor v. tr. III coniug.
cōgo v. tr. III coniug.
cōgor v. tr. III coniug.
cŏhăbĭtans agg. part. pres. II cl.
cŏhăbĭtātĭo sost. femm. III decl.
cŏhăbĭtātŏr sost. masch. III decl.
cŏhăbĭto v. intr. I coniug.
cŏhaerens agg. part. pres. II cl.
cŏhaerentĕr avv.
cŏhaerentĭa sost. femm. I decl.
cŏhaerĕo v. intr. II coniug.
cŏhaerescens agg. part. pres. II cl.
cŏhaeresco v. intr. III coniug.
cŏhaerĕtĭcus agg. I cl.
cohaesūrūs agg. part. fut.
{{ID:COGNOSCOR100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis