interfĭcĭor - Diatesi passiva
(interfĭcĭo, interfĭcis, interfeci, interfectum, interfĭcĕre)
verbo transitivo III coniugazione in -io
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
interfĭcĭor
II sing.
interfĭcĕris, interfĭcĕre
III sing.
interfĭcĭtur
I plur.
interfĭcĭmur
II plur.
interfĭcimĭni
III plur.
interfĭciuntur
IMPERFETTO
I sing.
interfĭciēbar
II sing.
interfĭciebāris, interfĭciebāre
III sing.
interfĭciebātur
I plur.
interfĭciebāmur
II plur.
interfĭciebamĭni
III plur.
interfĭciebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
interfĭcĭar
II sing.
interfĭciēris, interfĭciēre
III sing.
interfĭciētur
I plur.
interfĭciēmur
II plur.
interfĭciemĭni
III plur.
interfĭcientur
PERFETTO
I sing.
interfectus, a, um sum
II sing.
interfectus, a, um es
III sing.
interfectus, a, um est
I plur.
interfecti, ae, a sumus
II plur.
interfecti, ae, a estis
III plur.
interfecti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
interfectus, a, um eram
II sing.
interfectus, a, um eras
III sing.
interfectus, a, um erat
I plur.
interfecti, ae, a eramus
II plur.
interfecti, ae, a eratis
III plur.
interfecti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
interfectus, a, um ero
II sing.
interfectus, a, um eris
III sing.
interfectus, a, um erit
I plur.
interfecti, ae, a erimus
II plur.
interfecti, ae, a eritis
III plur.
interfecti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
interfĭcĭar
II sing.
interfĭciāris, interfĭciāre
III sing.
interfĭciātur
I plur.
interfĭciāmur
II plur.
interfĭciamĭni
III plur.
interfĭciantur
IMPERFETTO
I sing.
interfĭcĕrer
II sing.
interfĭcerēris, interfĭcerēre
III sing.
interfĭcerētur
I plur.
interfĭcerēmur
II plur.
interfĭceremĭni
III plur.
interfĭcerentur
PERFETTO
I sing.
interfectus, a, um sim
II sing.
interfectus, a, um sis
III sing.
interfectus, a, um sit
I plur.
interfecti, ae, a simus
II plur.
interfecti, ae, a sitis
III plur.
interfecti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
interfectus, a, um essem
II sing.
interfectus, a, um esses
III sing.
interfectus, a, um esset
I plur.
interfecti, ae, a essemus
II plur.
interfecti, ae, a essetis
III plur.
interfecti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
II plur.
FUTURO
II sing.
III sing.
II plur.
III plur.
PARTICIPIO
PERFETTO
interfectus, a, um
INFINITO
PRESENTE
interfĭci
PERFETTO
Singolare:
interfectus, a, um esse
Plurale:
interfecti, ae, a esse
FUTURO
interfectum esse
GERUNDIVO
interfĭciendus, a, um
SUPINO
interfectu
Vedi la forma attiva di questo lemma
interfĭcĭor v. tr. III coniug. in -io
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis