indulgĕor - Diatesi passiva
(indulgĕo, indulges, indulsi, indultum, indulgēre)
verbo transitivo e intransitivo II coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
indulgĕor
II sing.
indulgēris, indulgēre
III sing.
indulgētur
I plur.
indulgēmur
II plur.
indulgemĭni
III plur.
indulgentur
IMPERFETTO
I sing.
indulgēbar
II sing.
indulgebāris, indulgebāre
III sing.
indulgebātur
I plur.
indulgebāmur
II plur.
indulgebamĭni
III plur.
indulgebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
indulgēbor
II sing.
indulgebĕris, indulgebĕre
III sing.
indulgebĭtur
I plur.
indulgebĭmur
II plur.
indulgebimĭni
III plur.
indulgebuntur
PERFETTO
I sing.
indultus, a, um sum
II sing.
indultus, a, um es
III sing.
indultus, a, um est
I plur.
indulti, ae, a sumus
II plur.
indulti, ae, a estis
III plur.
indulti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
indultus, a, um eram
II sing.
indultus, a, um eras
III sing.
indultus, a, um erat
I plur.
indulti, ae, a eramus
II plur.
indulti, ae, a eratis
III plur.
indulti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
indultus, a, um ero
II sing.
indultus, a, um eris
III sing.
indultus, a, um erit
I plur.
indulti, ae, a erimus
II plur.
indulti, ae, a eritis
III plur.
indulti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
indulgĕar
II sing.
indulgeāris, indulgeāre
III sing.
indulgeātur
I plur.
indulgeāmur
II plur.
indulgeamĭni
III plur.
indulgeantur
IMPERFETTO
I sing.
indulgērer
II sing.
indulgerēris, indulgerēre
III sing.
indulgerētur
I plur.
indulgerēmur
II plur.
indulgeremĭni
III plur.
indulgerentur
PERFETTO
I sing.
indultus, a, um sim
II sing.
indultus, a, um sis
III sing.
indultus, a, um sit
I plur.
indulti, ae, a simus
II plur.
indulti, ae, a sitis
III plur.
indulti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
indultus, a, um essem
II sing.
indultus, a, um esses
III sing.
indultus, a, um esset
I plur.
indulti, ae, a essemus
II plur.
indulti, ae, a essetis
III plur.
indulti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
indulgēre
II plur.
indulgemĭni
FUTURO
II sing.
indulgētor
III sing.
indulgētor
II plur.
III plur.
indulgentor
PARTICIPIO
PERFETTO
indultus, a, um
INFINITO
PRESENTE
indulgēri
PERFETTO
Singolare:
indultus, a, um esse
Plurale:
indulti, ae, a esse
FUTURO
indultum esse
GERUNDIVO
indulgendus, a, um
SUPINO
indultu
Vedi la forma attiva di questo lemma
indulgĕor v. tr. e intr. II coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis