ēmendor - Diatesi passiva


(ēmendo, ēmendas, emendavi, emendatum, ēmendāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
ēmendor
II sing.
ēmendāris, ēmendāre
III sing.
ēmendātur
I plur.
ēmendāmur
II plur.
ēmendamĭni
III plur.
ēmendantur
IMPERFETTO
I sing.
ēmendābar
II sing.
ēmendabāris, ēmendabāre
III sing.
ēmendabātur
I plur.
ēmendabāmur
II plur.
ēmendabamĭni
III plur.
ēmendabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
ēmendābor
II sing.
ēmendabĕris, ēmendabĕre
III sing.
ēmendabĭtur
I plur.
ēmendabĭmur
II plur.
ēmendabimĭni
III plur.
ēmendabuntur
PERFETTO
I sing.
emendatus, –a, –um sum
II sing.
emendatus, –a, –um es
III sing.
emendatus, –a, –um est
I plur.
emendati, –ae, –a sumus
II plur.
emendati, –ae, –a estis
III plur.
emendati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
emendatus, –a, –um eram
II sing.
emendatus, –a, –um eras
III sing.
emendatus, –a, –um erat
I plur.
emendati, –ae, –a eramus
II plur.
emendati, –ae, –a eratis
III plur.
emendati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
emendatus, –a, –um ero
II sing.
emendatus, –a, –um eris
III sing.
emendatus, –a, –um erit
I plur.
emendati, –ae, –a erimus
II plur.
emendati, –ae, –a eritis
III plur.
emendati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
ēmender
II sing.
ēmendēris, ēmendēre
III sing.
ēmendētur
I plur.
ēmendēmur
II plur.
ēmendemĭni
III plur.
ēmendentur
IMPERFETTO
I sing.
ēmendārer
II sing.
ēmendarēris, ēmendarēre
III sing.
ēmendarētur
I plur.
ēmendarēmur
II plur.
ēmendaremĭni
III plur.
ēmendarentur
PERFETTO
I sing.
emendatus, –a, –um sim
II sing.
emendatus, –a, –um sis
III sing.
emendatus, –a, –um sit
I plur.
emendati, –ae, –a simus
II plur.
emendati, –ae, –a sitis
III plur.
emendati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
emendatus, –a, –um essem
II sing.
emendatus, –a, –um esses
III sing.
emendatus, –a, –um esset
I plur.
emendati, –ae, –a essemus
II plur.
emendati, –ae, –a essetis
III plur.
emendati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
ēmendāre
II plur.
ēmendamĭni
FUTURO
II sing.
ēmendātor
III sing.
ēmendātor
II plur.
–
III plur.
ēmendantor
PARTICIPIO
PERFETTO
emendatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
ēmendāri
PERFETTO
Singolare:
emendatus, –a, –um esse
Plurale:
emendati, –ae, –a esse
FUTURO
emendatum esse
GERUNDIVO
ēmendandus, –a, –um
SUPINO
emendatu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:EMENDOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis