Donazione

ēmendans


aggettivo participio presente II classe

Vedi la traduzione di questo lemma



MASCHILE
SINGOLARE
Nom.
ēmendans
Gen.
ēmendantis
Dat.
ēmendanti
Acc.
ēmendantem
Abl.
ēmendans
Voc.
ēmendanti
PLURALE
Nom.
ēmendantes
Gen.
ēmendantium
Dat.
ēmendantibus
Acc.
ēmendantes
Abl.
ēmendantes
Voc.
ēmendantibus
FEMMINILE
SINGOLARE
Nom.
ēmendans
Gen.
ēmendantis
Dat.
ēmendanti
Acc.
ēmendantem
Abl.
ēmendans
Voc.
ēmendanti
PLURALE
Nom.
ēmendantes
Gen.
ēmendantium
Dat.
ēmendantibus
Acc.
ēmendantes
Abl.
ēmendantes
Voc.
ēmendantibus
NEUTRO
SINGOLARE
Nom.
ēmendans
Gen.
ēmendantis
Dat.
ēmendanti
Acc.
ēmendans
Abl.
ēmendans
Voc.
ēmendanti
PLURALE
Nom.
ēmendantia
Gen.
ēmendantium
Dat.
ēmendantibus
Acc.
ēmendantia
Abl.
ēmendantia
Voc.
ēmendantibus

‹ ēmendābĭlis
ēmendātē ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
emeatūrūs agg. part. fut.
emeatus agg. part. perf. I cl.
emeatus agg. inf. perf.
ēmĕdĭtātus agg. I cl.
ēmendābĭlis agg. II cl.
ēmendans agg. part. pres. II cl.
ēmendātē avv.
ēmendātĭo sost. femm. III decl.
ēmendātŏr sost. masch. III decl.
ēmendātōrĭus agg. I cl.
ēmendātrix sost. femm. III decl.
emendatūrūs agg. part. fut.
ēmendātus agg. part. perf. I cl.
emendatus agg. inf. perf.
ēmendīcans agg. part. pres. II cl.
ēmendīcātīcĭus agg. I cl.
emendicatūrūs agg. part. fut.
emendicatus agg. part. perf. I cl.
emendicatus agg. inf. perf.
ēmendīco v. tr. I coniug.
{{ID:EMENDANS100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis