effūttĭor - Diatesi passiva


(effūttĭo, effūttis, effuttii, effuttitum, effūttīre)

verbo transitivo e intransitivo IV coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
effūttĭor
II sing.
effūttīris, effūttīre
III sing.
effūttītur
I plur.
effūttīmur
II plur.
effūttimĭni
III plur.
effūttiuntur
IMPERFETTO
I sing.
effūttiēbar
II sing.
effūttiebāris, effūttiebāre
III sing.
effūttiebātur
I plur.
effūttiebāmur
II plur.
effūttiebamĭni
III plur.
effūttiebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
effūttĭar
II sing.
effūttiēris, effūttiēre
III sing.
effūttiētur
I plur.
effūttiēmur
II plur.
effūttiemĭni
III plur.
effūttientur
PERFETTO
I sing.
effuttitus, –a, –um sum
II sing.
effuttitus, –a, –um es
III sing.
effuttitus, –a, –um est
I plur.
effuttiti, –ae, –a sumus
II plur.
effuttiti, –ae, –a estis
III plur.
effuttiti, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
effuttitus, –a, –um eram
II sing.
effuttitus, –a, –um eras
III sing.
effuttitus, –a, –um erat
I plur.
effuttiti, –ae, –a eramus
II plur.
effuttiti, –ae, –a eratis
III plur.
effuttiti, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
effuttitus, –a, –um ero
II sing.
effuttitus, –a, –um eris
III sing.
effuttitus, –a, –um erit
I plur.
effuttiti, –ae, –a erimus
II plur.
effuttiti, –ae, –a eritis
III plur.
effuttiti, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
effūttĭar
II sing.
effūttiāris, effūttiāre
III sing.
effūttiātur
I plur.
effūttiāmur
II plur.
effūttiamĭni
III plur.
effūttiantur
IMPERFETTO
I sing.
effūttīrer
II sing.
effūttirēris, effuttiirēre
III sing.
effūttirētur
I plur.
effūttirēmur
II plur.
effūttirēmini
III plur.
effūttirentur
PERFETTO
I sing.
effuttitus, –a, –um sim
II sing.
effuttitus, –a, –um sis
III sing.
effuttitus, –a, –um sit
I plur.
effuttiti, –ae, –a simus
II plur.
effuttiti, –ae, –a sitis
III plur.
effuttiti, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
effuttitus, –a, –um essem
II sing.
effuttitus, –a, –um esses
III sing.
effuttitus, –a, –um esset
I plur.
effuttiti, –ae, –a essemus
II plur.
effuttiti, –ae, –a essetis
III plur.
effuttiti, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
effūttīre
II plur.
effūttimĭni
FUTURO
II sing.
effūttītor
III sing.
effūttītor
II plur.
–
III plur.
effūttiuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
effuttitus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
effūttīri
PERFETTO
Singolare:
effuttitus, –a, –um esse
Plurale:
effuttiti, –ae, –a esse
FUTURO
effuttitum esse
GERUNDIVO
effūttiendus, –a, –um
SUPINO
effuttitu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:EFFUTTIOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis