dispartior - Diatesi attiva
(dispartĭor, dispartīris, dispartitus sum, dispartīri)
verbo transitivo deponente IV coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
dispartĭor
II sing.
dispartīris, dispartīre
III sing.
dispartītur
I plur.
dispartīmur
II plur.
dispartimĭni
III plur.
dispartiuntur
IMPERFETTO
I sing.
dispartiēbar
II sing.
dispartiebāris, dispartiebāre
III sing.
dispartiebātur
I plur.
dispartiebāmur
II plur.
dispartiebamĭni
III plur.
dispartiebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
dispartĭar
II sing.
dispartiēris, dispartiēre
III sing.
dispartiētur
I plur.
dispartiēmur
II plur.
dispartiemĭni
III plur.
dispartientur
PERFETTO
I sing.
dispartitus, a, um sum
II sing.
dispartitus, a, um es
III sing.
dispartitus, a, um est
I plur.
dispartiti, ae, a sumus
II plur.
dispartiti, ae, a estis
III plur.
dispartiti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dispartitus, a, um eram
II sing.
dispartitus, a, um eras
III sing.
dispartitus, a, um erat
I plur.
dispartiti, ae, a eramus
II plur.
dispartiti, ae, a eratis
III plur.
dispartiti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
dispartitus, a, um ero
II sing.
dispartitus, a, um eris
III sing.
dispartitus, a, um erit
I plur.
dispartiti, ae, a erimus
II plur.
dispartiti, ae, a eritis
III plur.
dispartiti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
dispartĭar
II sing.
dispartiāris, dispartiāre
III sing.
dispartiātur
I plur.
dispartiāmur
II plur.
dispartiamĭni
III plur.
dispartiantur
IMPERFETTO
I sing.
dispartīrer
II sing.
dispartirēris, dispartirēre
III sing.
dispartirētur
I plur.
dispartirēmur
II plur.
dispartirēmini
III plur.
dispartirentur
PERFETTO
I sing.
dispartitus, a, um sim
II sing.
dispartitus, a, um sis
III sing.
dispartitus, a, um sit
I plur.
dispartiti, ae, a simus
II plur.
dispartiti, ae, a sitis
III plur.
dispartiti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dispartitus, a, um essem
II sing.
dispartitus, a, um esses
III sing.
dispartitus, a, um esset
I plur.
dispartiti, ae, a essemus
II plur.
dispartiti, ae, a essetis
III plur.
dispartiti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
dispartīre
II plur.
dispartimĭni
FUTURO
II sing.
dispartītor
III sing.
dispartītor
II plur.
III plur.
dispartiuntor
INFINITO
PRESENTE
dispartīri
PERFETTO
Singolare:
dispartitus, a, um esse
Plurale:
dispartiti, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
dispartitūrūm, am, ūm
Plurale:
dispartitūros, as, a
PARTICIPIO
PRESENTE
dispartiens, ientis
FUTURO
dispartitūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
dispartitum
Passivo:
dispartitu
GERUNDIO
Genitivo:
dispartiendi
Dativo:
dispartiendo
Accusativo:
ad dispartiendum
Ablativo:
dispartiendo
GERUNDIVO
dispartiendus, a, um
dispartior v. tr. dep. IV coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis