dispellor - Diatesi passiva
(dispello, dispellis, dispuli, dispulsum, dispellĕre)
verbo transitivo III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
dispellor
II sing.
dispellĕris, dispellĕre
III sing.
dispellĭtur
I plur.
dispellĭmur
II plur.
dispellimĭni
III plur.
dispelluntur
IMPERFETTO
I sing.
dispellēbar
II sing.
dispellebāris, dispellebāre
III sing.
dispellebātur
I plur.
dispellebāmur
II plur.
dispellebamĭni
III plur.
dispellebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
dispellar
II sing.
dispellēris, dispellēre
III sing.
dispellētur
I plur.
dispellēmur
II plur.
dispellemĭni
III plur.
dispellentur
PERFETTO
I sing.
dispulsus, a, um sum
II sing.
dispulsus, a, um es
III sing.
dispulsus, a, um est
I plur.
dispulsi, ae, a sumus
II plur.
dispulsi, ae, a estis
III plur.
dispulsi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dispulsus, a, um eram
II sing.
dispulsus, a, um eras
III sing.
dispulsus, a, um erat
I plur.
dispulsi, ae, a eramus
II plur.
dispulsi, ae, a eratis
III plur.
dispulsi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
dispulsus, a, um ero
II sing.
dispulsus, a, um eris
III sing.
dispulsus, a, um erit
I plur.
dispulsi, ae, a erimus
II plur.
dispulsi, ae, a eritis
III plur.
dispulsi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
dispellar
II sing.
dispellāris, dispellāre
III sing.
dispellātur
I plur.
dispellāmur
II plur.
dispellamĭni
III plur.
dispellantur
IMPERFETTO
I sing.
dispellĕrer
II sing.
dispellerēris, dispellerēre
III sing.
dispellerētur
I plur.
dispellerēmur
II plur.
dispelleremĭni
III plur.
dispellerentur
PERFETTO
I sing.
dispulsus, a, um sim
II sing.
dispulsus, a, um sis
III sing.
dispulsus, a, um sit
I plur.
dispulsi, ae, a simus
II plur.
dispulsi, ae, a sitis
III plur.
dispulsi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dispulsus, a, um essem
II sing.
dispulsus, a, um esses
III sing.
dispulsus, a, um esset
I plur.
dispulsi, ae, a essemus
II plur.
dispulsi, ae, a essetis
III plur.
dispulsi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
dispellĕre
II plur.
dispellimĭni
FUTURO
II sing.
dispellĭtor
III sing.
dispellĭtor
II plur.
III plur.
dispelluntor
PARTICIPIO
PERFETTO
dispulsus, a, um
INFINITO
PRESENTE
dispelli
PERFETTO
Singolare:
dispulsus, a, um esse
Plurale:
dispulsi, ae, a esse
FUTURO
dispulsum esse
GERUNDIVO
dispellendus, a, um
SUPINO
dispulsu
Vedi la forma attiva di questo lemma
dispellor v. tr. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis