convīcĭor - Diatesi attiva
(convīcĭor, convīcĭāris, conviciatus sum, convīcĭāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
convīcĭor
II sing.
convīcĭāris, convīcĭāre
III sing.
convīcĭātur
I plur.
convīcĭāmur
II plur.
convīcĭamĭni
III plur.
convīcĭantur
IMPERFETTO
I sing.
convīcĭābar
II sing.
convīcĭabāris, convīcĭabāre
III sing.
convīcĭabātur
I plur.
convīcĭabāmus
II plur.
convīcĭabamĭni
III plur.
convīcĭantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
convīcĭābor
II sing.
convīcĭabĕris, convīcĭabĕre
III sing.
convīcĭabĭtur
I plur.
convīcĭabĭmur
II plur.
convīcĭabimĭni
III plur.
convīcĭabuntur
PERFETTO
I sing.
conviciatus, a, um sum
II sing.
conviciatus, a, um es
III sing.
conviciatus, a, um est
I plur.
conviciati, ae, a sumus
II plur.
conviciati, ae, a estis
III plur.
conviciati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
conviciatus, a, um eram
II sing.
conviciatus, a, um eras
III sing.
conviciatus, a, um erat
I plur.
conviciati, ae, a eramus
II plur.
conviciati, ae, a eratis
III plur.
conviciati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
conviciatus, a, um ero
II sing.
conviciatus, a, um eris
III sing.
conviciatus, a, um erit
I plur.
conviciati, ae, a erimus
II plur.
conviciati, ae, a eritis
III plur.
conviciati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
convīcĭer
II sing.
convīcĭēris, convīcĭēre
III sing.
convīcĭētur
I plur.
convīcĭēmur
II plur.
convīcĭemĭni
III plur.
convīcĭentur
IMPERFETTO
I sing.
convīcĭārer
II sing.
convīcĭarēris, convīcĭarēre
III sing.
convīcĭarētur
I plur.
convīcĭāremur
II plur.
convīcĭaremĭni
III plur.
convīcĭarentur
PERFETTO
I sing.
conviciatus, a, um sim
II sing.
conviciatus, a, um sis
III sing.
conviciatus, a, um sit
I plur.
conviciati, ae, a simus
II plur.
conviciati, ae, a sitis
III plur.
conviciati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
conviciatus, a, um essem
II sing.
conviciatus, a, um esses
III sing.
conviciatus, a, um esset
I plur.
conviciati, ae, a essemus
II plur.
conviciati, ae, a essetis
III plur.
conviciati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
convīcĭāre
II plur.
convīcĭamĭni
FUTURO
II sing.
convīcĭātor
III sing.
convīcĭātor
II plur.
III plur.
convīcĭantor
INFINITO
PRESENTE
convīcĭāri
PERFETTO
Singolare:
conviciatus, a, um esse
Plurale:
conviciati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
conviciatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
conviciatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
convīcĭans, antis
FUTURO
conviciatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
conviciatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
convīcĭandi
Dativo:
convīcĭando
Accusativo:
convīcĭandum
Ablativo:
convīcĭando
GERUNDIVO
convīcĭor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis