convēlor - Diatesi passiva
(convēlo, convēlas, convelatum, convēlāre)
verbo transitivo I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
convēlor
II sing.
convēlāris, convēlāre
III sing.
convēlātur
I plur.
convēlāmur
II plur.
convēlamĭni
III plur.
convēlantur
IMPERFETTO
I sing.
convēlābar
II sing.
convēlabāris, convēlabāre
III sing.
convēlabātur
I plur.
convēlabāmur
II plur.
convēlabamĭni
III plur.
convēlabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
convēlābor
II sing.
convēlabĕris, convēlabĕre
III sing.
convēlabĭtur
I plur.
convēlabĭmur
II plur.
convēlabimĭni
III plur.
convēlabuntur
PERFETTO
I sing.
convelatus, a, um sum
II sing.
convelatus, a, um es
III sing.
convelatus, a, um est
I plur.
convelati, ae, a sumus
II plur.
convelati, ae, a estis
III plur.
convelati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
convelatus, a, um eram
II sing.
convelatus, a, um eras
III sing.
convelatus, a, um erat
I plur.
convelati, ae, a eramus
II plur.
convelati, ae, a eratis
III plur.
convelati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
convelatus, a, um ero
II sing.
convelatus, a, um eris
III sing.
convelatus, a, um erit
I plur.
convelati, ae, a erimus
II plur.
convelati, ae, a eritis
III plur.
convelati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
convēler
II sing.
convēlēris, convēlēre
III sing.
convēlētur
I plur.
convēlēmur
II plur.
convēlemĭni
III plur.
convēlentur
IMPERFETTO
I sing.
convēlārer
II sing.
convēlarēris, convēlarēre
III sing.
convēlarētur
I plur.
convēlarēmur
II plur.
convēlaremĭni
III plur.
convēlarentur
PERFETTO
I sing.
convelatus, a, um sim
II sing.
convelatus, a, um sis
III sing.
convelatus, a, um sit
I plur.
convelati, ae, a simus
II plur.
convelati, ae, a sitis
III plur.
convelati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
convelatus, a, um essem
II sing.
convelatus, a, um esses
III sing.
convelatus, a, um esset
I plur.
convelati, ae, a essemus
II plur.
convelati, ae, a essetis
III plur.
convelati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
convēlāre
II plur.
convēlamĭni
FUTURO
II sing.
convēlātor
III sing.
convēlātor
II plur.
III plur.
convēlantor
PARTICIPIO
PERFETTO
convelatus, a, um
INFINITO
PRESENTE
convēlāri
PERFETTO
Singolare:
convelatus, a, um esse
Plurale:
convelati, ae, a esse
FUTURO
convelatum esse
GERUNDIVO
convēlandus, a, um
SUPINO
convelatu
Vedi la forma attiva di questo lemma
convēlor v. tr. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis