assentor - Diatesi attiva
(assentor, assentāris, assentatus sum, assentāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
assentor
II sing.
assentāris, assentāre
III sing.
assentātur
I plur.
assentāmur
II plur.
assentamĭni
III plur.
assentantur
IMPERFETTO
I sing.
assentābar
II sing.
assentabāris, assentabāre
III sing.
assentabātur
I plur.
assentabāmus
II plur.
assentabamĭni
III plur.
assentantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
assentābor
II sing.
assentabĕris, assentabĕre
III sing.
assentabĭtur
I plur.
assentabĭmur
II plur.
assentabimĭni
III plur.
assentabuntur
PERFETTO
I sing.
assentatus, a, um sum
II sing.
assentatus, a, um es
III sing.
assentatus, a, um est
I plur.
assentati, ae, a sumus
II plur.
assentati, ae, a estis
III plur.
assentati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
assentatus, a, um eram
II sing.
assentatus, a, um eras
III sing.
assentatus, a, um erat
I plur.
assentati, ae, a eramus
II plur.
assentati, ae, a eratis
III plur.
assentati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
assentatus, a, um ero
II sing.
assentatus, a, um eris
III sing.
assentatus, a, um erit
I plur.
assentati, ae, a erimus
II plur.
assentati, ae, a eritis
III plur.
assentati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
assenter
II sing.
assentēris, assentēre
III sing.
assentētur
I plur.
assentēmur
II plur.
assentemĭni
III plur.
assententur
IMPERFETTO
I sing.
assentārer
II sing.
assentarēris, assentarēre
III sing.
assentarētur
I plur.
assentāremur
II plur.
assentaremĭni
III plur.
assentarentur
PERFETTO
I sing.
assentatus, a, um sim
II sing.
assentatus, a, um sis
III sing.
assentatus, a, um sit
I plur.
assentati, ae, a simus
II plur.
assentati, ae, a sitis
III plur.
assentati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
assentatus, a, um essem
II sing.
assentatus, a, um esses
III sing.
assentatus, a, um esset
I plur.
assentati, ae, a essemus
II plur.
assentati, ae, a essetis
III plur.
assentati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
assentāre
II plur.
assentamĭni
FUTURO
II sing.
assentātor
III sing.
assentātor
II plur.
III plur.
assentantor
INFINITO
PRESENTE
assentāri
PERFETTO
Singolare:
assentatus, a, um esse
Plurale:
assentati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
assentatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
assentatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
assentans, antis
FUTURO
assentatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
assentatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
assentandi
Dativo:
assentando
Accusativo:
assentandum
Ablativo:
assentando
GERUNDIVO
assentor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis