suspĭcor - Diatesi attiva
(suspĭcor, suspĭcāris, suspicatus sum, suspĭcāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
suspĭcor
II sing.
suspĭcāris, suspĭcāre
III sing.
suspĭcātur
I plur.
suspĭcāmur
II plur.
suspĭcamĭni
III plur.
suspĭcantur
IMPERFETTO
I sing.
suspĭcābar
II sing.
suspĭcabāris, suspĭcabāre
III sing.
suspĭcabātur
I plur.
suspĭcabāmur
II plur.
suspĭcabamĭni
III plur.
suspĭcabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
suspĭcābor
II sing.
suspĭcabĕris, suspĭcabĕre
III sing.
suspĭcabĭtur
I plur.
suspĭcabĭmur
II plur.
suspĭcabimĭni
III plur.
suspĭcabuntur
PERFETTO
I sing.
suspicatus, a, um sum
II sing.
suspicatus, a, um es
III sing.
suspicatus, a, um est
I plur.
suspicati, ae, a sumus
II plur.
suspicati, ae, a estis
III plur.
suspicati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
suspicatus, a, um eram
II sing.
suspicatus, a, um eras
III sing.
suspicatus, a, um erat
I plur.
suspicati, ae, a eramus
II plur.
suspicati, ae, a eratis
III plur.
suspicati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
suspicatus, a, um ero
II sing.
suspicatus, a, um eris
III sing.
suspicatus, a, um erit
I plur.
suspicati, ae, a erimus
II plur.
suspicati, ae, a eritis
III plur.
suspicati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
suspĭcer
II sing.
suspĭcēris, suspĭcēre
III sing.
suspĭcētur
I plur.
suspĭcēmur
II plur.
suspĭcemĭni
III plur.
suspĭcentur
IMPERFETTO
I sing.
suspĭcārer
II sing.
suspĭcarēris, suspĭcarēre
III sing.
suspĭcarētur
I plur.
suspĭcarēmur
II plur.
suspĭcaremĭni
III plur.
suspĭcarentur
PERFETTO
I sing.
suspicatus, a, um sim
II sing.
suspicatus, a, um sis
III sing.
suspicatus, a, um sit
I plur.
suspicati, ae, a simus
II plur.
suspicati, ae, a sitis
III plur.
suspicati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
suspicatus, a, um essem
II sing.
suspicatus, a, um esses
III sing.
suspicatus, a, um esset
I plur.
suspicati, ae, a essemus
II plur.
suspicati, ae, a essetis
III plur.
suspicati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
suspĭcāre
II plur.
suspĭcamĭni
FUTURO
II sing.
suspĭcātor
III sing.
suspĭcātor
II plur.
III plur.
suspĭcantor
INFINITO
PRESENTE
suspĭcāri
PERFETTO
Singolare:
suspicatus, a, um esse
Plurale:
suspicati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
suspicatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
suspicatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
suspĭcans, antis
FUTURO
suspicatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
suspicatum
Passivo:
suspicatu
GERUNDIO
Genitivo:
suspĭcandi
Dativo:
suspĭcando
Accusativo:
suspĭcandum
Ablativo:
suspĭcando
GERUNDIVO
suspĭcandus, a, um
suspĭcor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis