prōcūror - Diatesi passiva
(prōcūro, prōcūras, procuravi, procuratum, prōcūrāre)
verbo transitivo e intransitivo I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
prōcūror
II sing.
prōcūrāris, prōcūrāre
III sing.
prōcūrātur
I plur.
prōcūrāmur
II plur.
prōcūramĭni
III plur.
prōcūrantur
IMPERFETTO
I sing.
prōcūrābar
II sing.
prōcūrabāris, prōcūrabāre
III sing.
prōcūrabātur
I plur.
prōcūrabāmur
II plur.
prōcūrabamĭni
III plur.
prōcūrabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
prōcūrābor
II sing.
prōcūrabĕris, prōcūrabĕre
III sing.
prōcūrabĭtur
I plur.
prōcūrabĭmur
II plur.
prōcūrabimĭni
III plur.
prōcūrabuntur
PERFETTO
I sing.
procuratus, a, um sum
II sing.
procuratus, a, um es
III sing.
procuratus, a, um est
I plur.
procurati, ae, a sumus
II plur.
procurati, ae, a estis
III plur.
procurati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
procuratus, a, um eram
II sing.
procuratus, a, um eras
III sing.
procuratus, a, um erat
I plur.
procurati, ae, a eramus
II plur.
procurati, ae, a eratis
III plur.
procurati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
procuratus, a, um ero
II sing.
procuratus, a, um eris
III sing.
procuratus, a, um erit
I plur.
procurati, ae, a erimus
II plur.
procurati, ae, a eritis
III plur.
procurati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
prōcūrer
II sing.
prōcūrēris, prōcūrēre
III sing.
prōcūrētur
I plur.
prōcūrēmur
II plur.
prōcūremĭni
III plur.
prōcūrentur
IMPERFETTO
I sing.
prōcūrārer
II sing.
prōcūrarēris, prōcūrarēre
III sing.
prōcūrarētur
I plur.
prōcūrarēmur
II plur.
prōcūraremĭni
III plur.
prōcūrarentur
PERFETTO
I sing.
procuratus, a, um sim
II sing.
procuratus, a, um sis
III sing.
procuratus, a, um sit
I plur.
procurati, ae, a simus
II plur.
procurati, ae, a sitis
III plur.
procurati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
procuratus, a, um essem
II sing.
procuratus, a, um esses
III sing.
procuratus, a, um esset
I plur.
procurati, ae, a essemus
II plur.
procurati, ae, a essetis
III plur.
procurati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
prōcūrāre
II plur.
prōcūramĭni
FUTURO
II sing.
prōcūrātor
III sing.
prōcūrātor
II plur.
III plur.
prōcūrantor
PARTICIPIO
PERFETTO
procuratus, a, um
INFINITO
PRESENTE
prōcūrāri
PERFETTO
Singolare:
procuratus, a, um esse
Plurale:
procurati, ae, a esse
FUTURO
procuratum esse
GERUNDIVO
prōcūrandus, a, um
SUPINO
procuratu
Vedi la forma attiva di questo lemma
prōcūror v. tr. e intr. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis