permētĭor - Diatesi attiva
(permētĭor, permētīris, permensus sum, permētīri)
verbo transitivo deponente IV coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
permētĭor
II sing.
permētīris, permētīre
III sing.
permētītur
I plur.
permētīmur
II plur.
permētimĭni
III plur.
permētiuntur
IMPERFETTO
I sing.
permētiēbar
II sing.
permētiebāris, permētiebāre
III sing.
permētiebātur
I plur.
permētiebāmur
II plur.
permētiebamĭni
III plur.
permētiebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
permētĭar
II sing.
permētiēris, permētiēre
III sing.
permētiētur
I plur.
permētiēmur
II plur.
permētiemĭni
III plur.
permētientur
PERFETTO
I sing.
permensus, a, um sum
II sing.
permensus, a, um es
III sing.
permensus, a, um est
I plur.
permensi, ae, a sumus
II plur.
permensi, ae, a estis
III plur.
permensi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
permensus, a, um eram
II sing.
permensus, a, um eras
III sing.
permensus, a, um erat
I plur.
permensi, ae, a eramus
II plur.
permensi, ae, a eratis
III plur.
permensi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
permensus, a, um ero
II sing.
permensus, a, um eris
III sing.
permensus, a, um erit
I plur.
permensi, ae, a erimus
II plur.
permensi, ae, a eritis
III plur.
permensi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
permētĭar
II sing.
permētiāris, permētiāre
III sing.
permētiātur
I plur.
permētiāmur
II plur.
permētiamĭni
III plur.
permētiantur
IMPERFETTO
I sing.
permētīrer
II sing.
permētirēris, permētirēre
III sing.
permētirētur
I plur.
permētirēmur
II plur.
permētirēmini
III plur.
permētirentur
PERFETTO
I sing.
permensus, a, um sim
II sing.
permensus, a, um sis
III sing.
permensus, a, um sit
I plur.
permensi, ae, a simus
II plur.
permensi, ae, a sitis
III plur.
permensi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
permensus, a, um essem
II sing.
permensus, a, um esses
III sing.
permensus, a, um esset
I plur.
permensi, ae, a essemus
II plur.
permensi, ae, a essetis
III plur.
permensi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
permētīre
II plur.
permētimĭni
FUTURO
II sing.
permētītor
III sing.
permētītor
II plur.
III plur.
permētiuntor
INFINITO
PRESENTE
permētīri
PERFETTO
Singolare:
permensus, a, um esse
Plurale:
permensi, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
permensūrūm, am, ūm
Plurale:
permensūros, as, a
PARTICIPIO
PRESENTE
permētiens, ientis
FUTURO
permensūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
permensum
Passivo:
permensu
GERUNDIO
Genitivo:
permētiendi
Dativo:
permētiendo
Accusativo:
ad permētiendum
Ablativo:
permētiendo
GERUNDIVO
permētiendus, a, um
permētĭor v. tr. dep. IV coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis