obluctor - Diatesi attiva
(obluctor, obluctāris, obluctatus sum, obluctāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
obluctor
II sing.
obluctāris, obluctāre
III sing.
obluctātur
I plur.
obluctāmur
II plur.
obluctamĭni
III plur.
obluctantur
IMPERFETTO
I sing.
obluctābar
II sing.
obluctabāris, obluctabāre
III sing.
obluctabātur
I plur.
obluctabāmus
II plur.
obluctabamĭni
III plur.
obluctantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
obluctābor
II sing.
obluctabĕris, obluctabĕre
III sing.
obluctabĭtur
I plur.
obluctabĭmur
II plur.
obluctabimĭni
III plur.
obluctabuntur
PERFETTO
I sing.
obluctatus, a, um sum
II sing.
obluctatus, a, um es
III sing.
obluctatus, a, um est
I plur.
obluctati, ae, a sumus
II plur.
obluctati, ae, a estis
III plur.
obluctati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
obluctatus, a, um eram
II sing.
obluctatus, a, um eras
III sing.
obluctatus, a, um erat
I plur.
obluctati, ae, a eramus
II plur.
obluctati, ae, a eratis
III plur.
obluctati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
obluctatus, a, um ero
II sing.
obluctatus, a, um eris
III sing.
obluctatus, a, um erit
I plur.
obluctati, ae, a erimus
II plur.
obluctati, ae, a eritis
III plur.
obluctati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
oblucter
II sing.
obluctēris, obluctēre
III sing.
obluctētur
I plur.
obluctēmur
II plur.
obluctemĭni
III plur.
obluctentur
IMPERFETTO
I sing.
obluctārer
II sing.
obluctarēris, obluctarēre
III sing.
obluctarētur
I plur.
obluctāremur
II plur.
obluctaremĭni
III plur.
obluctarentur
PERFETTO
I sing.
obluctatus, a, um sim
II sing.
obluctatus, a, um sis
III sing.
obluctatus, a, um sit
I plur.
obluctati, ae, a simus
II plur.
obluctati, ae, a sitis
III plur.
obluctati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
obluctatus, a, um essem
II sing.
obluctatus, a, um esses
III sing.
obluctatus, a, um esset
I plur.
obluctati, ae, a essemus
II plur.
obluctati, ae, a essetis
III plur.
obluctati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
obluctāre
II plur.
obluctamĭni
FUTURO
II sing.
obluctātor
III sing.
obluctātor
II plur.
III plur.
obluctantor
INFINITO
PRESENTE
obluctāri
PERFETTO
Singolare:
obluctatus, a, um esse
Plurale:
obluctati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
obluctatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
obluctatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
obluctans, antis
FUTURO
obluctatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
obluctatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
obluctandi
Dativo:
obluctando
Accusativo:
obluctandum
Ablativo:
obluctando
GERUNDIVO
obluctor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis