oblŏquor - Diatesi attiva
(oblŏquor, oblŏquĕris, oblocutus sum, oblŏqui)
verbo transitivo e intransitivo deponente III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
oblŏquor
II sing.
oblŏquĕris, oblŏquĕre
III sing.
oblŏquĭtur
I plur.
oblŏquĭmur
II plur.
oblŏquimĭni
III plur.
oblŏquuntur
IMPERFETTO
I sing.
oblŏquēbar
II sing.
oblŏquebāris, oblŏquebāre
III sing.
oblŏquebātur
I plur.
oblŏquebāmur
II plur.
oblŏquebamĭni
III plur.
oblŏquebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
oblŏquar
II sing.
oblŏquēris, oblŏquēre
III sing.
oblŏquētur
I plur.
oblŏquēmur
II plur.
oblŏquemĭni
III plur.
oblŏquentur
PERFETTO
I sing.
oblocutus, a, um sum
II sing.
oblocutus, a, um es
III sing.
oblocutus, a, um est
I plur.
oblocuti, ae, a sumus
II plur.
oblocuti, ae, a estis
III plur.
oblocuti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
oblocutus, a, um eram
II sing.
oblocutus, a, um eras
III sing.
oblocutus, a, um erat
I plur.
oblocuti, ae, a eramus
II plur.
oblocuti, ae, a eratis
III plur.
oblocuti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
oblocutus, a, um ero
II sing.
oblocutus, a, um eris
III sing.
oblocutus, a, um erit
I plur.
oblocuti, ae, a erimus
II plur.
oblocuti, ae, a eritis
III plur.
oblocuti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
oblŏquar
II sing.
oblŏquāris, oblŏquāre
III sing.
oblŏquātur
I plur.
oblŏquāmur
II plur.
oblŏquamĭni
III plur.
oblŏquantur
IMPERFETTO
I sing.
oblŏquĕrer
II sing.
oblŏquerēris, oblŏquerēre
III sing.
oblŏquerētur
I plur.
oblŏquerēmur
II plur.
oblŏqueremĭni
III plur.
oblŏquerentur
PERFETTO
I sing.
oblocutus, a, um sim
II sing.
oblocutus, a, um sis
III sing.
oblocutus, a, um sit
I plur.
oblocuti, ae, a simus
II plur.
oblocuti, ae, a sitis
III plur.
oblocuti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
oblocutus, a, um essem
II sing.
oblocutus, a, um esses
III sing.
oblocutus, a, um esset
I plur.
oblocuti, ae, a essemus
II plur.
oblocuti, ae, a essetis
III plur.
oblocuti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
oblŏquĕre
II plur.
oblŏquĭmini
FUTURO
II sing.
oblŏquĭtor
III sing.
oblŏquĭtor
II plur.
III plur.
oblŏquuntor
INFINITO
PRESENTE
oblŏqui
PERFETTO
Singolare:
oblocutus, a, um esse
Plurale:
oblocuti, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
oblocutūrūm, am, ūm esse
Plurale:
oblocutūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
oblŏquens, entis
FUTURO
oblocutūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
oblocutum
Passivo:
oblocutu
GERUNDIO
Genitivo:
oblŏquendi
Dativo:
oblŏquendo
Accusativo:
oblŏquendum
Ablativo:
oblŏquendo
GERUNDIVO
oblŏquendus, a, um
oblŏquor v. tr. e intr. dep. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis