mănūmittor - Diatesi passiva
(mănūmitto, mănūmittis, manumisi, manumissum, mănūmittĕre)
verbo transitivo III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
mănūmittor
II sing.
mănūmittĕris, mănūmittĕre
III sing.
mănūmittĭtur
I plur.
mănūmittĭmur
II plur.
mănūmittimĭni
III plur.
mănūmittuntur
IMPERFETTO
I sing.
mănūmittēbar
II sing.
mănūmittebāris, mănūmittebāre
III sing.
mănūmittebātur
I plur.
mănūmittebāmur
II plur.
mănūmittebamĭni
III plur.
mănūmittebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
mănūmittar
II sing.
mănūmittēris, mănūmittēre
III sing.
mănūmittētur
I plur.
mănūmittēmur
II plur.
mănūmittemĭni
III plur.
mănūmittentur
PERFETTO
I sing.
manumissus, a, um sum
II sing.
manumissus, a, um es
III sing.
manumissus, a, um est
I plur.
manumissi, ae, a sumus
II plur.
manumissi, ae, a estis
III plur.
manumissi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
manumissus, a, um eram
II sing.
manumissus, a, um eras
III sing.
manumissus, a, um erat
I plur.
manumissi, ae, a eramus
II plur.
manumissi, ae, a eratis
III plur.
manumissi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
manumissus, a, um ero
II sing.
manumissus, a, um eris
III sing.
manumissus, a, um erit
I plur.
manumissi, ae, a erimus
II plur.
manumissi, ae, a eritis
III plur.
manumissi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
mănūmittar
II sing.
mănūmittāris, mănūmittāre
III sing.
mănūmittātur
I plur.
mănūmittāmur
II plur.
mănūmittamĭni
III plur.
mănūmittantur
IMPERFETTO
I sing.
mănūmittĕrer
II sing.
mănūmitterēris, mănūmitterēre
III sing.
mănūmitterētur
I plur.
mănūmitterēmur
II plur.
mănūmitteremĭni
III plur.
mănūmitterentur
PERFETTO
I sing.
manumissus, a, um sim
II sing.
manumissus, a, um sis
III sing.
manumissus, a, um sit
I plur.
manumissi, ae, a simus
II plur.
manumissi, ae, a sitis
III plur.
manumissi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
manumissus, a, um essem
II sing.
manumissus, a, um esses
III sing.
manumissus, a, um esset
I plur.
manumissi, ae, a essemus
II plur.
manumissi, ae, a essetis
III plur.
manumissi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
mănūmittĕre
II plur.
mănūmittimĭni
FUTURO
II sing.
mănūmittĭtor
III sing.
mănūmittĭtor
II plur.
III plur.
mănūmittuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
manumissus, a, um
INFINITO
PRESENTE
mănūmitti
PERFETTO
Singolare:
manumissus, a, um esse
Plurale:
manumissi, ae, a esse
FUTURO
manumissum esse
GERUNDIVO
mănūmittendus, a, um
SUPINO
manumissu
Vedi la forma attiva di questo lemma
mănūmittor v. tr. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis