imprŏbor - Diatesi passiva
(imprŏbo, imprŏbas, improbavi, improbatum, imprŏbāre)
verbo transitivo I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
imprŏbor
II sing.
imprŏbāris, imprŏbāre
III sing.
imprŏbātur
I plur.
imprŏbāmur
II plur.
imprŏbamĭni
III plur.
imprŏbantur
IMPERFETTO
I sing.
imprŏbābar
II sing.
imprŏbabāris, imprŏbabāre
III sing.
imprŏbabātur
I plur.
imprŏbabāmur
II plur.
imprŏbabamĭni
III plur.
imprŏbabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
imprŏbābor
II sing.
imprŏbabĕris, imprŏbabĕre
III sing.
imprŏbabĭtur
I plur.
imprŏbabĭmur
II plur.
imprŏbabimĭni
III plur.
imprŏbabuntur
PERFETTO
I sing.
improbatus, a, um sum
II sing.
improbatus, a, um es
III sing.
improbatus, a, um est
I plur.
improbati, ae, a sumus
II plur.
improbati, ae, a estis
III plur.
improbati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
improbatus, a, um eram
II sing.
improbatus, a, um eras
III sing.
improbatus, a, um erat
I plur.
improbati, ae, a eramus
II plur.
improbati, ae, a eratis
III plur.
improbati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
improbatus, a, um ero
II sing.
improbatus, a, um eris
III sing.
improbatus, a, um erit
I plur.
improbati, ae, a erimus
II plur.
improbati, ae, a eritis
III plur.
improbati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
imprŏber
II sing.
imprŏbēris, imprŏbēre
III sing.
imprŏbētur
I plur.
imprŏbēmur
II plur.
imprŏbemĭni
III plur.
imprŏbentur
IMPERFETTO
I sing.
imprŏbārer
II sing.
imprŏbarēris, imprŏbarēre
III sing.
imprŏbarētur
I plur.
imprŏbarēmur
II plur.
imprŏbaremĭni
III plur.
imprŏbarentur
PERFETTO
I sing.
improbatus, a, um sim
II sing.
improbatus, a, um sis
III sing.
improbatus, a, um sit
I plur.
improbati, ae, a simus
II plur.
improbati, ae, a sitis
III plur.
improbati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
improbatus, a, um essem
II sing.
improbatus, a, um esses
III sing.
improbatus, a, um esset
I plur.
improbati, ae, a essemus
II plur.
improbati, ae, a essetis
III plur.
improbati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
imprŏbāre
II plur.
imprŏbamĭni
FUTURO
II sing.
imprŏbātor
III sing.
imprŏbātor
II plur.
III plur.
imprŏbantor
PARTICIPIO
PERFETTO
improbatus, a, um
INFINITO
PRESENTE
imprŏbāri
PERFETTO
Singolare:
improbatus, a, um esse
Plurale:
improbati, ae, a esse
FUTURO
improbatum esse
GERUNDIVO
imprŏbandus, a, um
SUPINO
improbatu
Vedi la forma attiva di questo lemma
imprŏbor v. tr. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis