impĕtrĭor - Diatesi passiva
(impĕtrĭo, impĕtris, impetrivi, impetritum, impĕtrīre)
verbo transitivo IV coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
impĕtrĭor
II sing.
impĕtrīris, impĕtrīre
III sing.
impĕtrītur
I plur.
impĕtrīmur
II plur.
impĕtrimĭni
III plur.
impĕtriuntur
IMPERFETTO
I sing.
impĕtriēbar
II sing.
impĕtriebāris, impĕtriebāre
III sing.
impĕtriebātur
I plur.
impĕtriebāmur
II plur.
impĕtriebamĭni
III plur.
impĕtriebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
impĕtrĭar
II sing.
impĕtriēris, impĕtriēre
III sing.
impĕtriētur
I plur.
impĕtriēmur
II plur.
impĕtriemĭni
III plur.
impĕtrientur
PERFETTO
I sing.
impetritus, a, um sum
II sing.
impetritus, a, um es
III sing.
impetritus, a, um est
I plur.
impetriti, ae, a sumus
II plur.
impetriti, ae, a estis
III plur.
impetriti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
impetritus, a, um eram
II sing.
impetritus, a, um eras
III sing.
impetritus, a, um erat
I plur.
impetriti, ae, a eramus
II plur.
impetriti, ae, a eratis
III plur.
impetriti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
impetritus, a, um ero
II sing.
impetritus, a, um eris
III sing.
impetritus, a, um erit
I plur.
impetriti, ae, a erimus
II plur.
impetriti, ae, a eritis
III plur.
impetriti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
impĕtrĭar
II sing.
impĕtriāris, impĕtriāre
III sing.
impĕtriātur
I plur.
impĕtriāmur
II plur.
impĕtriamĭni
III plur.
impĕtriantur
IMPERFETTO
I sing.
impĕtrīrer
II sing.
impĕtrirēris, impetrivirēre
III sing.
impĕtrirētur
I plur.
impĕtrirēmur
II plur.
impĕtrirēmini
III plur.
impĕtrirentur
PERFETTO
I sing.
impetritus, a, um sim
II sing.
impetritus, a, um sis
III sing.
impetritus, a, um sit
I plur.
impetriti, ae, a simus
II plur.
impetriti, ae, a sitis
III plur.
impetriti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
impetritus, a, um essem
II sing.
impetritus, a, um esses
III sing.
impetritus, a, um esset
I plur.
impetriti, ae, a essemus
II plur.
impetriti, ae, a essetis
III plur.
impetriti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
impĕtrīre
II plur.
impĕtrimĭni
FUTURO
II sing.
impĕtrītor
III sing.
impĕtrītor
II plur.
III plur.
impĕtriuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
impetritus, a, um
INFINITO
PRESENTE
impĕtrīri
PERFETTO
Singolare:
impetritus, a, um esse
Plurale:
impetriti, ae, a esse
FUTURO
impetritum esse
GERUNDIVO
impĕtriendus, a, um
SUPINO
impetritu
Vedi la forma attiva di questo lemma
impĕtrĭor v. tr. IV coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis