impĕdĭor - Diatesi passiva


(impĕdĭo, impĕdis, impedii, impeditum, impĕdīre)

verbo transitivo e intransitivo IV coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
impĕdĭor
II sing.
impĕdīris, impĕdīre
III sing.
impĕdītur
I plur.
impĕdīmur
II plur.
impĕdimĭni
III plur.
impĕdiuntur
IMPERFETTO
I sing.
impĕdiēbar
II sing.
impĕdiebāris, impĕdiebāre
III sing.
impĕdiebātur
I plur.
impĕdiebāmur
II plur.
impĕdiebamĭni
III plur.
impĕdiebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
impĕdĭar
II sing.
impĕdiēris, impĕdiēre
III sing.
impĕdiētur
I plur.
impĕdiēmur
II plur.
impĕdiemĭni
III plur.
impĕdientur
PERFETTO
I sing.
impeditus, –a, –um sum
II sing.
impeditus, –a, –um es
III sing.
impeditus, –a, –um est
I plur.
impediti, –ae, –a sumus
II plur.
impediti, –ae, –a estis
III plur.
impediti, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
impeditus, –a, –um eram
II sing.
impeditus, –a, –um eras
III sing.
impeditus, –a, –um erat
I plur.
impediti, –ae, –a eramus
II plur.
impediti, –ae, –a eratis
III plur.
impediti, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
impeditus, –a, –um ero
II sing.
impeditus, –a, –um eris
III sing.
impeditus, –a, –um erit
I plur.
impediti, –ae, –a erimus
II plur.
impediti, –ae, –a eritis
III plur.
impediti, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
impĕdĭar
II sing.
impĕdiāris, impĕdiāre
III sing.
impĕdiātur
I plur.
impĕdiāmur
II plur.
impĕdiamĭni
III plur.
impĕdiantur
IMPERFETTO
I sing.
impĕdīrer
II sing.
impĕdirēris, impediirēre
III sing.
impĕdirētur
I plur.
impĕdirēmur
II plur.
impĕdirēmini
III plur.
impĕdirentur
PERFETTO
I sing.
impeditus, –a, –um sim
II sing.
impeditus, –a, –um sis
III sing.
impeditus, –a, –um sit
I plur.
impediti, –ae, –a simus
II plur.
impediti, –ae, –a sitis
III plur.
impediti, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
impeditus, –a, –um essem
II sing.
impeditus, –a, –um esses
III sing.
impeditus, –a, –um esset
I plur.
impediti, –ae, –a essemus
II plur.
impediti, –ae, –a essetis
III plur.
impediti, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
impĕdīre
II plur.
impĕdimĭni
FUTURO
II sing.
impĕdītor
III sing.
impĕdītor
II plur.
–
III plur.
impĕdiuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
impeditus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
impĕdīri
PERFETTO
Singolare:
impeditus, –a, –um esse
Plurale:
impediti, –ae, –a esse
FUTURO
impeditum esse
GERUNDIVO
impĕdiendus, –a, –um
SUPINO
impeditu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:IMPEDIOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis