frustror - Diatesi attiva
(frustror, frustrāris, frustratus sum, frustrāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
frustror
II sing.
frustrāris, frustrāre
III sing.
frustrātur
I plur.
frustrāmur
II plur.
frustramĭni
III plur.
frustrantur
IMPERFETTO
I sing.
frustrābar
II sing.
frustrabāris, frustrabāre
III sing.
frustrabātur
I plur.
frustrabāmur
II plur.
frustrabamĭni
III plur.
frustrabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
frustrābor
II sing.
frustrabĕris, frustrabĕre
III sing.
frustrabĭtur
I plur.
frustrabĭmur
II plur.
frustrabimĭni
III plur.
frustrabuntur
PERFETTO
I sing.
frustratus, a, um sum
II sing.
frustratus, a, um es
III sing.
frustratus, a, um est
I plur.
frustrati, ae, a sumus
II plur.
frustrati, ae, a estis
III plur.
frustrati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
frustratus, a, um eram
II sing.
frustratus, a, um eras
III sing.
frustratus, a, um erat
I plur.
frustrati, ae, a eramus
II plur.
frustrati, ae, a eratis
III plur.
frustrati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
frustratus, a, um ero
II sing.
frustratus, a, um eris
III sing.
frustratus, a, um erit
I plur.
frustrati, ae, a erimus
II plur.
frustrati, ae, a eritis
III plur.
frustrati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
frustrer
II sing.
frustrēris, frustrēre
III sing.
frustrētur
I plur.
frustrēmur
II plur.
frustremĭni
III plur.
frustrentur
IMPERFETTO
I sing.
frustrārer
II sing.
frustrarēris, frustrarēre
III sing.
frustrarētur
I plur.
frustrarēmur
II plur.
frustraremĭni
III plur.
frustrarentur
PERFETTO
I sing.
frustratus, a, um sim
II sing.
frustratus, a, um sis
III sing.
frustratus, a, um sit
I plur.
frustrati, ae, a simus
II plur.
frustrati, ae, a sitis
III plur.
frustrati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
frustratus, a, um essem
II sing.
frustratus, a, um esses
III sing.
frustratus, a, um esset
I plur.
frustrati, ae, a essemus
II plur.
frustrati, ae, a essetis
III plur.
frustrati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
frustrāre
II plur.
frustramĭni
FUTURO
II sing.
frustrātor
III sing.
frustrātor
II plur.
III plur.
frustrantor
INFINITO
PRESENTE
frustrāri
PERFETTO
Singolare:
frustratus, a, um esse
Plurale:
frustrati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
frustratūrūm, am, ūm esse
Plurale:
frustratūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
frustrans, antis
FUTURO
frustratūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
frustratum
Passivo:
frustratu
GERUNDIO
Genitivo:
frustrandi
Dativo:
frustrando
Accusativo:
frustrandum
Ablativo:
frustrando
GERUNDIVO
frustrandus, a, um
frustror v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis