fortŭīta


(fortuita, fortuitōrum)

sostantivo neutro plurale II declinazione

Vedi la traduzione di questo lemma



NEUTRO
SINGOLARE
Nom.
Gen.
Dat.
Acc.
Abl.
Voc.
PLURALE
Nom.
fortuita
Gen.
fortuitōrum
Dat.
fortuitis
Acc.
fortuita
Abl.
fortuitis
Voc.
fortuita




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:FORTUITA100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis