fortŭīta


(fortuita, fortuitōrum)

sostantivo neutro plurale II declinazione

Vedi la traduzione di questo lemma



NEUTRO
SINGOLARE
Nom.
–
Gen.
–
Dat.
–
Acc.
–
Abl.
–
Voc.
–
PLURALE
Nom.
fortuita
Gen.
fortuitōrum
Dat.
fortuitis
Acc.
fortuita
Abl.
fortuitis
Voc.
fortuita




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:FORTUITA100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis