Donazione

expugnor - Diatesi passiva


(expugno, expugnas, expugnavi, expugnatum, expugnāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
expugnor
II sing.
expugnāris, expugnāre
III sing.
expugnātur
I plur.
expugnāmur
II plur.
expugnamĭni
III plur.
expugnantur
IMPERFETTO
I sing.
expugnābar
II sing.
expugnabāris, expugnabāre
III sing.
expugnabātur
I plur.
expugnabāmur
II plur.
expugnabamĭni
III plur.
expugnabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
expugnābor
II sing.
expugnabĕris, expugnabĕre
III sing.
expugnabĭtur
I plur.
expugnabĭmur
II plur.
expugnabimĭni
III plur.
expugnabuntur
PERFETTO
I sing.
expugnatus, –a, –um sum
II sing.
expugnatus, –a, –um es
III sing.
expugnatus, –a, –um est
I plur.
expugnati, –ae, –a sumus
II plur.
expugnati, –ae, –a estis
III plur.
expugnati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
expugnatus, –a, –um eram
II sing.
expugnatus, –a, –um eras
III sing.
expugnatus, –a, –um erat
I plur.
expugnati, –ae, –a eramus
II plur.
expugnati, –ae, –a eratis
III plur.
expugnati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
expugnatus, –a, –um ero
II sing.
expugnatus, –a, –um eris
III sing.
expugnatus, –a, –um erit
I plur.
expugnati, –ae, –a erimus
II plur.
expugnati, –ae, –a eritis
III plur.
expugnati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
expugner
II sing.
expugnēris, expugnēre
III sing.
expugnētur
I plur.
expugnēmur
II plur.
expugnemĭni
III plur.
expugnentur
IMPERFETTO
I sing.
expugnārer
II sing.
expugnarēris, expugnarēre
III sing.
expugnarētur
I plur.
expugnarēmur
II plur.
expugnaremĭni
III plur.
expugnarentur
PERFETTO
I sing.
expugnatus, –a, –um sim
II sing.
expugnatus, –a, –um sis
III sing.
expugnatus, –a, –um sit
I plur.
expugnati, –ae, –a simus
II plur.
expugnati, –ae, –a sitis
III plur.
expugnati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
expugnatus, –a, –um essem
II sing.
expugnatus, –a, –um esses
III sing.
expugnatus, –a, –um esset
I plur.
expugnati, –ae, –a essemus
II plur.
expugnati, –ae, –a essetis
III plur.
expugnati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
expugnāre
II plur.
expugnamĭni
FUTURO
II sing.
expugnātor
III sing.
expugnātor
II plur.
–
III plur.
expugnantor
PARTICIPIO
PERFETTO
expugnatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
expugnāri
PERFETTO
Singolare:
expugnatus, –a, –um esse
Plurale:
expugnati, –ae, –a esse
FUTURO
expugnatum esse
GERUNDIVO
expugnandus, –a, –um
SUPINO
expugnatu

Vedi la forma attiva di questo lemma

‹ expugno
expŭĭtĭo ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
expugnatūrūs agg. part. fut.
expugnatus agg. part. perf. I cl.
expugnatus agg. inf. perf.
expugnax agg. II cl.
expugno v. tr. I coniug.
expugnor v. tr. I coniug.
expŭĭtĭo sost. femm. III decl.
expulsans agg. part. pres. II cl.
expulsatūrūs agg. part. fut.
expulsatus agg. part. perf. I cl.
expulsatus agg. inf. perf.
expulsim avv.
expulsĭo sost. femm. III decl.
expulso v. tr. I coniug.
expulsor v. tr. I coniug.
expulsŏr sost. masch. III decl.
expulsūrūs agg. part. fut.
expulsus agg. part. perf. I cl.
expulsus agg. inf. perf.
expultrix sost. femm. III decl.
{{ID:EXPUGNOR100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis