dissuescor - Diatesi passiva
(dissuesco, dissuescis, dissuevi, dissuetum, dissuescĕre)
verbo transitivo e intransitivo III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
dissuescor
II sing.
dissuescĕris, dissuescĕre
III sing.
dissuescĭtur
I plur.
dissuescĭmur
II plur.
dissuescimĭni
III plur.
dissuescuntur
IMPERFETTO
I sing.
dissuescēbar
II sing.
dissuescebāris, dissuescebāre
III sing.
dissuescebātur
I plur.
dissuescebāmur
II plur.
dissuescebamĭni
III plur.
dissuescebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
dissuescar
II sing.
dissuescēris, dissuescēre
III sing.
dissuescētur
I plur.
dissuescēmur
II plur.
dissuescemĭni
III plur.
dissuescentur
PERFETTO
I sing.
dissuetus, a, um sum
II sing.
dissuetus, a, um es
III sing.
dissuetus, a, um est
I plur.
dissueti, ae, a sumus
II plur.
dissueti, ae, a estis
III plur.
dissueti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dissuetus, a, um eram
II sing.
dissuetus, a, um eras
III sing.
dissuetus, a, um erat
I plur.
dissueti, ae, a eramus
II plur.
dissueti, ae, a eratis
III plur.
dissueti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
dissuetus, a, um ero
II sing.
dissuetus, a, um eris
III sing.
dissuetus, a, um erit
I plur.
dissueti, ae, a erimus
II plur.
dissueti, ae, a eritis
III plur.
dissueti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
dissuescar
II sing.
dissuescāris, dissuescāre
III sing.
dissuescātur
I plur.
dissuescāmur
II plur.
dissuescamĭni
III plur.
dissuescantur
IMPERFETTO
I sing.
dissuescĕrer
II sing.
dissuescerēris, dissuescerēre
III sing.
dissuescerētur
I plur.
dissuescerēmur
II plur.
dissuesceremĭni
III plur.
dissuescerentur
PERFETTO
I sing.
dissuetus, a, um sim
II sing.
dissuetus, a, um sis
III sing.
dissuetus, a, um sit
I plur.
dissueti, ae, a simus
II plur.
dissueti, ae, a sitis
III plur.
dissueti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
dissuetus, a, um essem
II sing.
dissuetus, a, um esses
III sing.
dissuetus, a, um esset
I plur.
dissueti, ae, a essemus
II plur.
dissueti, ae, a essetis
III plur.
dissueti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
dissuescĕre
II plur.
dissuescĭmini
FUTURO
II sing.
dissuescĭtor
III sing.
dissuescĭtor
II plur.
III plur.
dissuescuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
dissuetus, a, um
INFINITO
PRESENTE
dissuesci
PERFETTO
Singolare:
dissuetus, a, um esse
Plurale:
dissueti, ae, a esse
FUTURO
dissuetum esse
GERUNDIVO
dissuescendus, a, um
SUPINO
dissuetu
Vedi la forma attiva di questo lemma
dissuescor v. tr. e intr. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis