Donazione

deiudicor - Diatesi passiva


(deiudico, deiudicas, deiudicavi, deiudicatum, deiudicāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
deiudicor
II sing.
deiudicāris, deiudicāre
III sing.
deiudicātur
I plur.
deiudicāmur
II plur.
deiudicamĭni
III plur.
deiudicantur
IMPERFETTO
I sing.
deiudicābar
II sing.
deiudicabāris, deiudicabāre
III sing.
deiudicabātur
I plur.
deiudicabāmur
II plur.
deiudicabamĭni
III plur.
deiudicabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
deiudicābor
II sing.
deiudicabĕris, deiudicabĕre
III sing.
deiudicabĭtur
I plur.
deiudicabĭmur
II plur.
deiudicabimĭni
III plur.
deiudicabuntur
PERFETTO
I sing.
deiudicatus, –a, –um sum
II sing.
deiudicatus, –a, –um es
III sing.
deiudicatus, –a, –um est
I plur.
deiudicati, –ae, –a sumus
II plur.
deiudicati, –ae, –a estis
III plur.
deiudicati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
deiudicatus, –a, –um eram
II sing.
deiudicatus, –a, –um eras
III sing.
deiudicatus, –a, –um erat
I plur.
deiudicati, –ae, –a eramus
II plur.
deiudicati, –ae, –a eratis
III plur.
deiudicati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
deiudicatus, –a, –um ero
II sing.
deiudicatus, –a, –um eris
III sing.
deiudicatus, –a, –um erit
I plur.
deiudicati, –ae, –a erimus
II plur.
deiudicati, –ae, –a eritis
III plur.
deiudicati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
deiudicer
II sing.
deiudicēris, deiudicēre
III sing.
deiudicētur
I plur.
deiudicēmur
II plur.
deiudicemĭni
III plur.
deiudicentur
IMPERFETTO
I sing.
deiudicārer
II sing.
deiudicarēris, deiudicarēre
III sing.
deiudicarētur
I plur.
deiudicarēmur
II plur.
deiudicaremĭni
III plur.
deiudicarentur
PERFETTO
I sing.
deiudicatus, –a, –um sim
II sing.
deiudicatus, –a, –um sis
III sing.
deiudicatus, –a, –um sit
I plur.
deiudicati, –ae, –a simus
II plur.
deiudicati, –ae, –a sitis
III plur.
deiudicati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
deiudicatus, –a, –um essem
II sing.
deiudicatus, –a, –um esses
III sing.
deiudicatus, –a, –um esset
I plur.
deiudicati, –ae, –a essemus
II plur.
deiudicati, –ae, –a essetis
III plur.
deiudicati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
deiudicāre
II plur.
deiudicamĭni
FUTURO
II sing.
deiudicātor
III sing.
deiudicātor
II plur.
–
III plur.
deiudicantor
PARTICIPIO
PERFETTO
deiudicatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
deiudicāri
PERFETTO
Singolare:
deiudicatus, –a, –um esse
Plurale:
deiudicati, –ae, –a esse
FUTURO
deiudicatum esse
GERUNDIVO
deiudicandus, –a, –um
SUPINO
deiudicatu

Vedi la forma attiva di questo lemma

‹ deiudico
dēiŭgans ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
deiudicans agg. part. pres. II cl.
deiudicatūrūs agg. part. fut.
deiudicatus agg. part. perf. I cl.
deiudicatus agg. inf. perf.
deiudico v. tr. I coniug.
deiudicor v. tr. I coniug.
dēiŭgans agg. part. pres. II cl.
dēiŭgis agg. II cl.
dēiŭgo v. tr. I coniug.
dēiŭgor v. tr. I coniug.
deiunctūrūs agg. part. fut.
deiunctus agg. part. perf. I cl.
deiunctus agg. inf. perf.
dēiungens agg. part. pres. II cl.
dēiungo v. tr. III coniug.
dēiungor v. tr. III coniug.
dēiurans agg. part. pres. II cl.
deiuratūrūs agg. part. fut.
deiuratus agg. part. perf. I cl.
deiuratus agg. inf. perf.
{{ID:DEIUDICOR100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis