coniŭgor - Diatesi passiva
(coniŭgo, coniŭgas, coniugavi, coniugatum, coniŭgāre)
verbo transitivo I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
coniŭgor
II sing.
coniŭgāris, coniŭgāre
III sing.
coniŭgātur
I plur.
coniŭgāmur
II plur.
coniŭgamĭni
III plur.
coniŭgantur
IMPERFETTO
I sing.
coniŭgābar
II sing.
coniŭgabāris, coniŭgabāre
III sing.
coniŭgabātur
I plur.
coniŭgabāmur
II plur.
coniŭgabamĭni
III plur.
coniŭgabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
coniŭgābor
II sing.
coniŭgabĕris, coniŭgabĕre
III sing.
coniŭgabĭtur
I plur.
coniŭgabĭmur
II plur.
coniŭgabimĭni
III plur.
coniŭgabuntur
PERFETTO
I sing.
coniugatus, a, um sum
II sing.
coniugatus, a, um es
III sing.
coniugatus, a, um est
I plur.
coniugati, ae, a sumus
II plur.
coniugati, ae, a estis
III plur.
coniugati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
coniugatus, a, um eram
II sing.
coniugatus, a, um eras
III sing.
coniugatus, a, um erat
I plur.
coniugati, ae, a eramus
II plur.
coniugati, ae, a eratis
III plur.
coniugati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
coniugatus, a, um ero
II sing.
coniugatus, a, um eris
III sing.
coniugatus, a, um erit
I plur.
coniugati, ae, a erimus
II plur.
coniugati, ae, a eritis
III plur.
coniugati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
coniŭger
II sing.
coniŭgēris, coniŭgēre
III sing.
coniŭgētur
I plur.
coniŭgēmur
II plur.
coniŭgemĭni
III plur.
coniŭgentur
IMPERFETTO
I sing.
coniŭgārer
II sing.
coniŭgarēris, coniŭgarēre
III sing.
coniŭgarētur
I plur.
coniŭgarēmur
II plur.
coniŭgaremĭni
III plur.
coniŭgarentur
PERFETTO
I sing.
coniugatus, a, um sim
II sing.
coniugatus, a, um sis
III sing.
coniugatus, a, um sit
I plur.
coniugati, ae, a simus
II plur.
coniugati, ae, a sitis
III plur.
coniugati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
coniugatus, a, um essem
II sing.
coniugatus, a, um esses
III sing.
coniugatus, a, um esset
I plur.
coniugati, ae, a essemus
II plur.
coniugati, ae, a essetis
III plur.
coniugati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
coniŭgāre
II plur.
coniŭgamĭni
FUTURO
II sing.
coniŭgātor
III sing.
coniŭgātor
II plur.
III plur.
coniŭgantor
PARTICIPIO
PERFETTO
coniugatus, a, um
INFINITO
PRESENTE
coniŭgāri
PERFETTO
Singolare:
coniugatus, a, um esse
Plurale:
coniugati, ae, a esse
FUTURO
coniugatum esse
GERUNDIVO
coniŭgandus, a, um
SUPINO
coniugatu
Vedi la forma attiva di questo lemma
coniŭgor v. tr. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis