confĭtĕor - Diatesi attiva
(confĭtĕor, confĭtēris, confessus sum, confĭtēri)
verbo transitivo e intransitivo deponente II coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
confĭtĕor
II sing.
confĭtēris, confĭtēre
III sing.
confĭtētur
I plur.
confĭtēmur
II plur.
confĭtemĭni
III plur.
confĭtentur
IMPERFETTO
I sing.
confĭtēbar
II sing.
confĭtebāris, confĭtebāre
III sing.
confĭtebātur
I plur.
confĭtebāmur
II plur.
confĭtebamĭni
III plur.
confĭtebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
confĭtēbor
II sing.
confĭtebĕris, confĭtebĕre
III sing.
confĭtebĭtur
I plur.
confĭtebĭmur
II plur.
confĭtebimĭni
III plur.
confĭtebuntur
PERFETTO
I sing.
confessus, a, um sum
II sing.
confessus, a, um es
III sing.
confessus, a, um est
I plur.
confessi, ae, a sumus
II plur.
confessi, ae, a estis
III plur.
confessi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
confessus, a, um eram
II sing.
confessus, a, um eras
III sing.
confessus, a, um erat
I plur.
confessi, ae, a eramus
II plur.
confessi, ae, a eratis
III plur.
confessi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
confessus, a, um ero
II sing.
confessus, a, um eris
III sing.
confessus, a, um erit
I plur.
confessi, ae, a erimus
II plur.
confessi, ae, a eritis
III plur.
confessi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
confĭtĕar
II sing.
confĭteāris, confĭteāre
III sing.
confĭteātur
I plur.
confĭteāmur
II plur.
confĭteamĭni
III plur.
confĭteantur
IMPERFETTO
I sing.
confĭtērer
II sing.
confĭterēris, confĭterēre
III sing.
confĭterētur
I plur.
confĭterēmur
II plur.
confĭteremĭni
III plur.
confĭterentur
PERFETTO
I sing.
confessus, a, um sim
II sing.
confessus, a, um sis
III sing.
confessus, a, um sit
I plur.
confessi, ae, a simus
II plur.
confessi, ae, a sitis
III plur.
confessi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
confessus, a, um essem
II sing.
confessus, a, um esses
III sing.
confessus, a, um esset
I plur.
confessi, ae, a essemus
II plur.
confessi, ae, a essetis
III plur.
confessi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
confĭtēre
II plur.
confĭtemĭni
FUTURO
II sing.
confĭtētor
III sing.
confĭtētor
II plur.
III plur.
confĭtentor
INFINITO
PRESENTE
confĭtēri
PERFETTO
Singolare:
confessus, a, um esse
Plurale:
confessi, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
confessūrūm, am, ūm esse
Plurale:
confessūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
confĭtens, entis
FUTURO
confessūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
confessum
Passivo:
confessu
GERUNDIO
Genitivo:
confĭtendi
Dativo:
confĭtendo
Accusativo:
confĭtendum
Ablativo:
confĭtendo
GERUNDIVO
confĭtendus, a, um
confĭtĕor v. tr. e intr. dep. II coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis