confābŭlor - Diatesi attiva
(confābŭlor, confābŭlāris, confabulatus sum, confābŭlāri)
verbo transitivo e intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
confābŭlor
II sing.
confābŭlāris, confābŭlāre
III sing.
confābŭlātur
I plur.
confābŭlāmur
II plur.
confābŭlamĭni
III plur.
confābŭlantur
IMPERFETTO
I sing.
confābŭlābar
II sing.
confābŭlabāris, confābŭlabāre
III sing.
confābŭlabātur
I plur.
confābŭlabāmur
II plur.
confābŭlabamĭni
III plur.
confābŭlabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
confābŭlābor
II sing.
confābŭlabĕris, confābŭlabĕre
III sing.
confābŭlabĭtur
I plur.
confābŭlabĭmur
II plur.
confābŭlabimĭni
III plur.
confābŭlabuntur
PERFETTO
I sing.
confabulatus, a, um sum
II sing.
confabulatus, a, um es
III sing.
confabulatus, a, um est
I plur.
confabulati, ae, a sumus
II plur.
confabulati, ae, a estis
III plur.
confabulati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
confabulatus, a, um eram
II sing.
confabulatus, a, um eras
III sing.
confabulatus, a, um erat
I plur.
confabulati, ae, a eramus
II plur.
confabulati, ae, a eratis
III plur.
confabulati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
confabulatus, a, um ero
II sing.
confabulatus, a, um eris
III sing.
confabulatus, a, um erit
I plur.
confabulati, ae, a erimus
II plur.
confabulati, ae, a eritis
III plur.
confabulati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
confābŭler
II sing.
confābŭlēris, confābŭlēre
III sing.
confābŭlētur
I plur.
confābŭlēmur
II plur.
confābŭlemĭni
III plur.
confābŭlentur
IMPERFETTO
I sing.
confābŭlārer
II sing.
confābŭlarēris, confābŭlarēre
III sing.
confābŭlarētur
I plur.
confābŭlarēmur
II plur.
confābŭlaremĭni
III plur.
confābŭlarentur
PERFETTO
I sing.
confabulatus, a, um sim
II sing.
confabulatus, a, um sis
III sing.
confabulatus, a, um sit
I plur.
confabulati, ae, a simus
II plur.
confabulati, ae, a sitis
III plur.
confabulati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
confabulatus, a, um essem
II sing.
confabulatus, a, um esses
III sing.
confabulatus, a, um esset
I plur.
confabulati, ae, a essemus
II plur.
confabulati, ae, a essetis
III plur.
confabulati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
confābŭlāre
II plur.
confābŭlamĭni
FUTURO
II sing.
confābŭlātor
III sing.
confābŭlātor
II plur.
III plur.
confābŭlantor
INFINITO
PRESENTE
confābŭlāri
PERFETTO
Singolare:
confabulatus, a, um esse
Plurale:
confabulati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
confabulatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
confabulatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
confābŭlans, antis
FUTURO
confabulatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
confabulatum
Passivo:
confabulatu
GERUNDIO
Genitivo:
confābŭlandi
Dativo:
confābŭlando
Accusativo:
confābŭlandum
Ablativo:
confābŭlando
GERUNDIVO
confābŭlandus, a, um
confābŭlor v. tr. e intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis