concăcor - Diatesi passiva
(concăco, concăcas, concacavi, concacatum, concăcāre)
verbo transitivo I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
concăcor
II sing.
concăcāris, concăcāre
III sing.
concăcātur
I plur.
concăcāmur
II plur.
concăcamĭni
III plur.
concăcantur
IMPERFETTO
I sing.
concăcābar
II sing.
concăcabāris, concăcabāre
III sing.
concăcabātur
I plur.
concăcabāmur
II plur.
concăcabamĭni
III plur.
concăcabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
concăcābor
II sing.
concăcabĕris, concăcabĕre
III sing.
concăcabĭtur
I plur.
concăcabĭmur
II plur.
concăcabimĭni
III plur.
concăcabuntur
PERFETTO
I sing.
concacatus, a, um sum
II sing.
concacatus, a, um es
III sing.
concacatus, a, um est
I plur.
concacati, ae, a sumus
II plur.
concacati, ae, a estis
III plur.
concacati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
concacatus, a, um eram
II sing.
concacatus, a, um eras
III sing.
concacatus, a, um erat
I plur.
concacati, ae, a eramus
II plur.
concacati, ae, a eratis
III plur.
concacati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
concacatus, a, um ero
II sing.
concacatus, a, um eris
III sing.
concacatus, a, um erit
I plur.
concacati, ae, a erimus
II plur.
concacati, ae, a eritis
III plur.
concacati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
concăcer
II sing.
concăcēris, concăcēre
III sing.
concăcētur
I plur.
concăcēmur
II plur.
concăcemĭni
III plur.
concăcentur
IMPERFETTO
I sing.
concăcārer
II sing.
concăcarēris, concăcarēre
III sing.
concăcarētur
I plur.
concăcarēmur
II plur.
concăcaremĭni
III plur.
concăcarentur
PERFETTO
I sing.
concacatus, a, um sim
II sing.
concacatus, a, um sis
III sing.
concacatus, a, um sit
I plur.
concacati, ae, a simus
II plur.
concacati, ae, a sitis
III plur.
concacati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
concacatus, a, um essem
II sing.
concacatus, a, um esses
III sing.
concacatus, a, um esset
I plur.
concacati, ae, a essemus
II plur.
concacati, ae, a essetis
III plur.
concacati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
concăcāre
II plur.
concăcamĭni
FUTURO
II sing.
concăcātor
III sing.
concăcātor
II plur.
III plur.
concăcantor
PARTICIPIO
PERFETTO
concacatus, a, um
INFINITO
PRESENTE
concăcāri
PERFETTO
Singolare:
concacatus, a, um esse
Plurale:
concacati, ae, a esse
FUTURO
concacatum esse
GERUNDIVO
concăcandus, a, um
SUPINO
concacatu
Vedi la forma attiva di questo lemma
concăcor v. tr. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis