commandūcor - Diatesi attiva
(commandūcor, commandūcāris, commanducatus sum, commandūcāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
commandūcor
II sing.
commandūcāris, commandūcāre
III sing.
commandūcātur
I plur.
commandūcāmur
II plur.
commandūcamĭni
III plur.
commandūcantur
IMPERFETTO
I sing.
commandūcābar
II sing.
commandūcabāris, commandūcabāre
III sing.
commandūcabātur
I plur.
commandūcabāmur
II plur.
commandūcabamĭni
III plur.
commandūcabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
commandūcābor
II sing.
commandūcabĕris, commandūcabĕre
III sing.
commandūcabĭtur
I plur.
commandūcabĭmur
II plur.
commandūcabimĭni
III plur.
commandūcabuntur
PERFETTO
I sing.
commanducatus, a, um sum
II sing.
commanducatus, a, um es
III sing.
commanducatus, a, um est
I plur.
commanducati, ae, a sumus
II plur.
commanducati, ae, a estis
III plur.
commanducati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
commanducatus, a, um eram
II sing.
commanducatus, a, um eras
III sing.
commanducatus, a, um erat
I plur.
commanducati, ae, a eramus
II plur.
commanducati, ae, a eratis
III plur.
commanducati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
commanducatus, a, um ero
II sing.
commanducatus, a, um eris
III sing.
commanducatus, a, um erit
I plur.
commanducati, ae, a erimus
II plur.
commanducati, ae, a eritis
III plur.
commanducati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
commandūcer
II sing.
commandūcēris, commandūcēre
III sing.
commandūcētur
I plur.
commandūcēmur
II plur.
commandūcemĭni
III plur.
commandūcentur
IMPERFETTO
I sing.
commandūcārer
II sing.
commandūcarēris, commandūcarēre
III sing.
commandūcarētur
I plur.
commandūcarēmur
II plur.
commandūcaremĭni
III plur.
commandūcarentur
PERFETTO
I sing.
commanducatus, a, um sim
II sing.
commanducatus, a, um sis
III sing.
commanducatus, a, um sit
I plur.
commanducati, ae, a simus
II plur.
commanducati, ae, a sitis
III plur.
commanducati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
commanducatus, a, um essem
II sing.
commanducatus, a, um esses
III sing.
commanducatus, a, um esset
I plur.
commanducati, ae, a essemus
II plur.
commanducati, ae, a essetis
III plur.
commanducati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
commandūcāre
II plur.
commandūcamĭni
FUTURO
II sing.
commandūcātor
III sing.
commandūcātor
II plur.
III plur.
commandūcantor
INFINITO
PRESENTE
commandūcāri
PERFETTO
Singolare:
commanducatus, a, um esse
Plurale:
commanducati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
commanducatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
commanducatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
commandūcans, antis
FUTURO
commanducatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
commanducatum
Passivo:
commanducatu
GERUNDIO
Genitivo:
commandūcandi
Dativo:
commandūcando
Accusativo:
commandūcandum
Ablativo:
commandūcando
GERUNDIVO
commandūcandus, a, um
commandūcor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis