cŏhortor - Diatesi attiva
(cŏhortor, cŏhortāris, cohortatus sum, cŏhortāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
cŏhortor
II sing.
cŏhortāris, cŏhortāre
III sing.
cŏhortātur
I plur.
cŏhortāmur
II plur.
cŏhortamĭni
III plur.
cŏhortantur
IMPERFETTO
I sing.
cŏhortābar
II sing.
cŏhortabāris, cŏhortabāre
III sing.
cŏhortabātur
I plur.
cŏhortabāmur
II plur.
cŏhortabamĭni
III plur.
cŏhortabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
cŏhortābor
II sing.
cŏhortabĕris, cŏhortabĕre
III sing.
cŏhortabĭtur
I plur.
cŏhortabĭmur
II plur.
cŏhortabimĭni
III plur.
cŏhortabuntur
PERFETTO
I sing.
cohortatus, a, um sum
II sing.
cohortatus, a, um es
III sing.
cohortatus, a, um est
I plur.
cohortati, ae, a sumus
II plur.
cohortati, ae, a estis
III plur.
cohortati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
cohortatus, a, um eram
II sing.
cohortatus, a, um eras
III sing.
cohortatus, a, um erat
I plur.
cohortati, ae, a eramus
II plur.
cohortati, ae, a eratis
III plur.
cohortati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
cohortatus, a, um ero
II sing.
cohortatus, a, um eris
III sing.
cohortatus, a, um erit
I plur.
cohortati, ae, a erimus
II plur.
cohortati, ae, a eritis
III plur.
cohortati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
cŏhorter
II sing.
cŏhortēris, cŏhortēre
III sing.
cŏhortētur
I plur.
cŏhortēmur
II plur.
cŏhortemĭni
III plur.
cŏhortentur
IMPERFETTO
I sing.
cŏhortārer
II sing.
cŏhortarēris, cŏhortarēre
III sing.
cŏhortarētur
I plur.
cŏhortarēmur
II plur.
cŏhortaremĭni
III plur.
cŏhortarentur
PERFETTO
I sing.
cohortatus, a, um sim
II sing.
cohortatus, a, um sis
III sing.
cohortatus, a, um sit
I plur.
cohortati, ae, a simus
II plur.
cohortati, ae, a sitis
III plur.
cohortati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
cohortatus, a, um essem
II sing.
cohortatus, a, um esses
III sing.
cohortatus, a, um esset
I plur.
cohortati, ae, a essemus
II plur.
cohortati, ae, a essetis
III plur.
cohortati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
cŏhortāre
II plur.
cŏhortamĭni
FUTURO
II sing.
cŏhortātor
III sing.
cŏhortātor
II plur.
III plur.
cŏhortantor
INFINITO
PRESENTE
cŏhortāri
PERFETTO
Singolare:
cohortatus, a, um esse
Plurale:
cohortati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
cohortatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
cohortatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
cŏhortans, antis
FUTURO
cohortatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
cohortatum
Passivo:
cohortatu
GERUNDIO
Genitivo:
cŏhortandi
Dativo:
cŏhortando
Accusativo:
cŏhortandum
Ablativo:
cŏhortando
GERUNDIVO
cŏhortandus, a, um
cŏhortor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis