arbĭtror - Diatesi attiva
(arbĭtror, arbĭtrāris, arbitratus sum, arbĭtrāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
arbĭtror
II sing.
arbĭtrāris, arbĭtrāre
III sing.
arbĭtrātur
I plur.
arbĭtrāmur
II plur.
arbĭtramĭni
III plur.
arbĭtrantur
IMPERFETTO
I sing.
arbĭtrābar
II sing.
arbĭtrabāris, arbĭtrabāre
III sing.
arbĭtrabātur
I plur.
arbĭtrabāmur
II plur.
arbĭtrabamĭni
III plur.
arbĭtrabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
arbĭtrābor
II sing.
arbĭtrabĕris, arbĭtrabĕre
III sing.
arbĭtrabĭtur
I plur.
arbĭtrabĭmur
II plur.
arbĭtrabimĭni
III plur.
arbĭtrabuntur
PERFETTO
I sing.
arbitratus, a, um sum
II sing.
arbitratus, a, um es
III sing.
arbitratus, a, um est
I plur.
arbitrati, ae, a sumus
II plur.
arbitrati, ae, a estis
III plur.
arbitrati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
arbitratus, a, um eram
II sing.
arbitratus, a, um eras
III sing.
arbitratus, a, um erat
I plur.
arbitrati, ae, a eramus
II plur.
arbitrati, ae, a eratis
III plur.
arbitrati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
arbitratus, a, um ero
II sing.
arbitratus, a, um eris
III sing.
arbitratus, a, um erit
I plur.
arbitrati, ae, a erimus
II plur.
arbitrati, ae, a eritis
III plur.
arbitrati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
arbĭtrer
II sing.
arbĭtrēris, arbĭtrēre
III sing.
arbĭtrētur
I plur.
arbĭtrēmur
II plur.
arbĭtremĭni
III plur.
arbĭtrentur
IMPERFETTO
I sing.
arbĭtrārer
II sing.
arbĭtrarēris, arbĭtrarēre
III sing.
arbĭtrarētur
I plur.
arbĭtrarēmur
II plur.
arbĭtraremĭni
III plur.
arbĭtrarentur
PERFETTO
I sing.
arbitratus, a, um sim
II sing.
arbitratus, a, um sis
III sing.
arbitratus, a, um sit
I plur.
arbitrati, ae, a simus
II plur.
arbitrati, ae, a sitis
III plur.
arbitrati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
arbitratus, a, um essem
II sing.
arbitratus, a, um esses
III sing.
arbitratus, a, um esset
I plur.
arbitrati, ae, a essemus
II plur.
arbitrati, ae, a essetis
III plur.
arbitrati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
arbĭtrāre
II plur.
arbĭtramĭni
FUTURO
II sing.
arbĭtrātor
III sing.
arbĭtrātor
II plur.
III plur.
arbĭtrantor
INFINITO
PRESENTE
arbĭtrāri
PERFETTO
Singolare:
arbitratus, a, um esse
Plurale:
arbitrati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
arbitratūrūm, am, ūm esse
Plurale:
arbitratūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
arbĭtrans, antis
FUTURO
arbitratūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
arbitratum
Passivo:
arbitratu
GERUNDIO
Genitivo:
arbĭtrandi
Dativo:
arbĭtrando
Accusativo:
arbĭtrandum
Ablativo:
arbĭtrando
GERUNDIVO
arbĭtrandus, a, um
arbĭtror v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis