apprĕcor - Diatesi attiva
(apprĕcor, apprĕcāris, apprecatus sum, apprĕcāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
apprĕcor
II sing.
apprĕcāris, apprĕcāre
III sing.
apprĕcātur
I plur.
apprĕcāmur
II plur.
apprĕcamĭni
III plur.
apprĕcantur
IMPERFETTO
I sing.
apprĕcābar
II sing.
apprĕcabāris, apprĕcabāre
III sing.
apprĕcabātur
I plur.
apprĕcabāmur
II plur.
apprĕcabamĭni
III plur.
apprĕcabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
apprĕcābor
II sing.
apprĕcabĕris, apprĕcabĕre
III sing.
apprĕcabĭtur
I plur.
apprĕcabĭmur
II plur.
apprĕcabimĭni
III plur.
apprĕcabuntur
PERFETTO
I sing.
apprecatus, a, um sum
II sing.
apprecatus, a, um es
III sing.
apprecatus, a, um est
I plur.
apprecati, ae, a sumus
II plur.
apprecati, ae, a estis
III plur.
apprecati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
apprecatus, a, um eram
II sing.
apprecatus, a, um eras
III sing.
apprecatus, a, um erat
I plur.
apprecati, ae, a eramus
II plur.
apprecati, ae, a eratis
III plur.
apprecati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
apprecatus, a, um ero
II sing.
apprecatus, a, um eris
III sing.
apprecatus, a, um erit
I plur.
apprecati, ae, a erimus
II plur.
apprecati, ae, a eritis
III plur.
apprecati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
apprĕcer
II sing.
apprĕcēris, apprĕcēre
III sing.
apprĕcētur
I plur.
apprĕcēmur
II plur.
apprĕcemĭni
III plur.
apprĕcentur
IMPERFETTO
I sing.
apprĕcārer
II sing.
apprĕcarēris, apprĕcarēre
III sing.
apprĕcarētur
I plur.
apprĕcarēmur
II plur.
apprĕcaremĭni
III plur.
apprĕcarentur
PERFETTO
I sing.
apprecatus, a, um sim
II sing.
apprecatus, a, um sis
III sing.
apprecatus, a, um sit
I plur.
apprecati, ae, a simus
II plur.
apprecati, ae, a sitis
III plur.
apprecati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
apprecatus, a, um essem
II sing.
apprecatus, a, um esses
III sing.
apprecatus, a, um esset
I plur.
apprecati, ae, a essemus
II plur.
apprecati, ae, a essetis
III plur.
apprecati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
apprĕcāre
II plur.
apprĕcamĭni
FUTURO
II sing.
apprĕcātor
III sing.
apprĕcātor
II plur.
III plur.
apprĕcantor
INFINITO
PRESENTE
apprĕcāri
PERFETTO
Singolare:
apprecatus, a, um esse
Plurale:
apprecati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
apprecatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
apprecatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
apprĕcans, antis
FUTURO
apprecatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
apprecatum
Passivo:
apprecatu
GERUNDIO
Genitivo:
apprĕcandi
Dativo:
apprĕcando
Accusativo:
apprĕcandum
Ablativo:
apprĕcando
GERUNDIVO
apprĕcandus, a, um
apprĕcor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis