altercor - Diatesi attiva
(altercor, altercāris, altercatus sum, altercāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
altercor
II sing.
altercāris, altercāre
III sing.
altercātur
I plur.
altercāmur
II plur.
altercamĭni
III plur.
altercantur
IMPERFETTO
I sing.
altercābar
II sing.
altercabāris, altercabāre
III sing.
altercabātur
I plur.
altercabāmus
II plur.
altercabamĭni
III plur.
altercantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
altercābor
II sing.
altercabĕris, altercabĕre
III sing.
altercabĭtur
I plur.
altercabĭmur
II plur.
altercabimĭni
III plur.
altercabuntur
PERFETTO
I sing.
altercatus, a, um sum
II sing.
altercatus, a, um es
III sing.
altercatus, a, um est
I plur.
altercati, ae, a sumus
II plur.
altercati, ae, a estis
III plur.
altercati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
altercatus, a, um eram
II sing.
altercatus, a, um eras
III sing.
altercatus, a, um erat
I plur.
altercati, ae, a eramus
II plur.
altercati, ae, a eratis
III plur.
altercati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
altercatus, a, um ero
II sing.
altercatus, a, um eris
III sing.
altercatus, a, um erit
I plur.
altercati, ae, a erimus
II plur.
altercati, ae, a eritis
III plur.
altercati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
altercer
II sing.
altercēris, altercēre
III sing.
altercētur
I plur.
altercēmur
II plur.
altercemĭni
III plur.
altercentur
IMPERFETTO
I sing.
altercārer
II sing.
altercarēris, altercarēre
III sing.
altercarētur
I plur.
altercāremur
II plur.
altercaremĭni
III plur.
altercarentur
PERFETTO
I sing.
altercatus, a, um sim
II sing.
altercatus, a, um sis
III sing.
altercatus, a, um sit
I plur.
altercati, ae, a simus
II plur.
altercati, ae, a sitis
III plur.
altercati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
altercatus, a, um essem
II sing.
altercatus, a, um esses
III sing.
altercatus, a, um esset
I plur.
altercati, ae, a essemus
II plur.
altercati, ae, a essetis
III plur.
altercati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
altercāre
II plur.
altercamĭni
FUTURO
II sing.
altercātor
III sing.
altercātor
II plur.
III plur.
altercantor
INFINITO
PRESENTE
altercāri
PERFETTO
Singolare:
altercatus, a, um esse
Plurale:
altercati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
altercatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
altercatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
altercans, antis
FUTURO
altercatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
altercatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
altercandi
Dativo:
altercando
Accusativo:
altercandum
Ablativo:
altercando
GERUNDIVO
altercor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis