Donazione

adgnoscor - Diatesi passiva


(adgnosco, adgnoscis, adgnovi, adgnitum, adgnoscĕre)

verbo transitivo III coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
adgnoscor
II sing.
adgnoscĕris, adgnoscĕre
III sing.
adgnoscĭtur
I plur.
adgnoscĭmur
II plur.
adgnoscimĭni
III plur.
adgnoscuntur
IMPERFETTO
I sing.
adgnoscēbar
II sing.
adgnoscebāris, adgnoscebāre
III sing.
adgnoscebātur
I plur.
adgnoscebāmur
II plur.
adgnoscebamĭni
III plur.
adgnoscebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
adgnoscar
II sing.
adgnoscēris, adgnoscēre
III sing.
adgnoscētur
I plur.
adgnoscēmur
II plur.
adgnoscemĭni
III plur.
adgnoscentur
PERFETTO
I sing.
adgnitus, –a, –um sum
II sing.
adgnitus, –a, –um es
III sing.
adgnitus, –a, –um est
I plur.
adgniti, –ae, –a sumus
II plur.
adgniti, –ae, –a estis
III plur.
adgniti, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adgnitus, –a, –um eram
II sing.
adgnitus, –a, –um eras
III sing.
adgnitus, –a, –um erat
I plur.
adgniti, –ae, –a eramus
II plur.
adgniti, –ae, –a eratis
III plur.
adgniti, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
adgnitus, –a, –um ero
II sing.
adgnitus, –a, –um eris
III sing.
adgnitus, –a, –um erit
I plur.
adgniti, –ae, –a erimus
II plur.
adgniti, –ae, –a eritis
III plur.
adgniti, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
adgnoscar
II sing.
adgnoscāris, adgnoscāre
III sing.
adgnoscātur
I plur.
adgnoscāmur
II plur.
adgnoscamĭni
III plur.
adgnoscantur
IMPERFETTO
I sing.
adgnoscĕrer
II sing.
adgnoscerēris, adgnoscerēre
III sing.
adgnoscerētur
I plur.
adgnoscerēmur
II plur.
adgnosceremĭni
III plur.
adgnoscerentur
PERFETTO
I sing.
adgnitus, –a, –um sim
II sing.
adgnitus, –a, –um sis
III sing.
adgnitus, –a, –um sit
I plur.
adgniti, –ae, –a simus
II plur.
adgniti, –ae, –a sitis
III plur.
adgniti, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adgnitus, –a, –um essem
II sing.
adgnitus, –a, –um esses
III sing.
adgnitus, –a, –um esset
I plur.
adgniti, –ae, –a essemus
II plur.
adgniti, –ae, –a essetis
III plur.
adgniti, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
adgnoscĕre
II plur.
adgnoscimĭni
FUTURO
II sing.
adgnoscĭtor
III sing.
adgnoscĭtor
II plur.
–
III plur.
adgnoscuntor
PARTICIPIO
PERFETTO
adgnitus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
adgnosci
PERFETTO
Singolare:
adgnitus, –a, –um esse
Plurale:
adgniti, –ae, –a esse
FUTURO
adgnitum esse
GERUNDIVO
adgnoscendus, –a, –um
SUPINO
adgnitu

Vedi la forma attiva di questo lemma

‹ adgnosco
adgrăvans ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
adgnōmĕn Sost. nt. III decl.
adgnōmentum Sost. nt. II decl.
adgnoscens agg. part. pres. II cl.
adgnoscĭbĭlis agg. II cl.
adgnosco v. tr. III coniug.
adgnoscor v. tr. III coniug.
adgrăvans agg. part. pres. II cl.
adgrăvātĭo sost. femm. III decl.
adgravatūrūs agg. part. fut.
adgravatus agg. part. perf. I cl.
adgravatus agg. inf. perf.
adgrăvescens agg. part. pres. II cl.
adgrăvesco v. intr. III coniug.
adgrăvo v. tr. I coniug.
adgrăvor v. tr. I coniug.
adgrĕdiens agg. part. pres. II cl.
adgrĕdĭo v. tr. III coniug. in -io
adgrĕdĭor v. tr. III coniug. in -io
adgrĕdĭor v. tr. e intr. dep. III coniug. in -io
adgrĕgans agg. part. pres. II cl.
{{ID:ADGNOSCOR100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis