adflictor - Diatesi passiva
(adflicto, adflictas, adflictavi, adflictatum, adflictāre)
verbo transitivo I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
adflictor
II sing.
adflictāris, adflictāre
III sing.
adflictātur
I plur.
adflictāmur
II plur.
adflictamĭni
III plur.
adflictantur
IMPERFETTO
I sing.
adflictābar
II sing.
adflictabāris, adflictabāre
III sing.
adflictabātur
I plur.
adflictabāmur
II plur.
adflictabamĭni
III plur.
adflictabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
adflictābor
II sing.
adflictabĕris, adflictabĕre
III sing.
adflictabĭtur
I plur.
adflictabĭmur
II plur.
adflictabimĭni
III plur.
adflictabuntur
PERFETTO
I sing.
adflictatus, a, um sum
II sing.
adflictatus, a, um es
III sing.
adflictatus, a, um est
I plur.
adflictati, ae, a sumus
II plur.
adflictati, ae, a estis
III plur.
adflictati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adflictatus, a, um eram
II sing.
adflictatus, a, um eras
III sing.
adflictatus, a, um erat
I plur.
adflictati, ae, a eramus
II plur.
adflictati, ae, a eratis
III plur.
adflictati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
adflictatus, a, um ero
II sing.
adflictatus, a, um eris
III sing.
adflictatus, a, um erit
I plur.
adflictati, ae, a erimus
II plur.
adflictati, ae, a eritis
III plur.
adflictati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
adflicter
II sing.
adflictēris, adflictēre
III sing.
adflictētur
I plur.
adflictēmur
II plur.
adflictemĭni
III plur.
adflictentur
IMPERFETTO
I sing.
adflictārer
II sing.
adflictarēris, adflictarēre
III sing.
adflictarētur
I plur.
adflictarēmur
II plur.
adflictaremĭni
III plur.
adflictarentur
PERFETTO
I sing.
adflictatus, a, um sim
II sing.
adflictatus, a, um sis
III sing.
adflictatus, a, um sit
I plur.
adflictati, ae, a simus
II plur.
adflictati, ae, a sitis
III plur.
adflictati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
adflictatus, a, um essem
II sing.
adflictatus, a, um esses
III sing.
adflictatus, a, um esset
I plur.
adflictati, ae, a essemus
II plur.
adflictati, ae, a essetis
III plur.
adflictati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
adflictāre
II plur.
adflictamĭni
FUTURO
II sing.
adflictātor
III sing.
adflictātor
II plur.
III plur.
adflictantor
PARTICIPIO
PERFETTO
adflictatus, a, um
INFINITO
PRESENTE
adflictāri
PERFETTO
Singolare:
adflictatus, a, um esse
Plurale:
adflictati, ae, a esse
FUTURO
adflictatum esse
GERUNDIVO
adflictandus, a, um
SUPINO
adflictatu
Vedi la forma attiva di questo lemma
adflictor v. tr. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis