suffĭcĭor - Diatesi passiva
(suffĭcĭo, suffĭcis, suffeci, suffectum, suffĭcĕre)
verbo transitivo e intransitivo III coniugazione in -io
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
suffĭcĭor
II sing.
suffĭcĕris, suffĭcĕre
III sing.
suffĭcītur
I plur.
suffĭcīmur
II plur.
suffĭcimĭni
III plur.
suffĭciuntur
IMPERFETTO
I sing.
suffĭciēbar
II sing.
suffĭciebāris, suffĭciebāre
III sing.
suffĭciebātur
I plur.
suffĭciebāmur
II plur.
suffĭciebamĭni
III plur.
suffĭciebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
suffĭcĭar
II sing.
suffĭciēris, suffĭciēre
III sing.
suffĭciētur
I plur.
suffĭciēmur
II plur.
suffĭciemĭni
III plur.
suffĭcientur
PERFETTO
I sing.
suffectus, a, um sum
II sing.
suffectus, a, um es
III sing.
suffectus, a, um est
I plur.
suffecti, ae, a sumus
II plur.
suffecti, ae, a estis
III plur.
suffecti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
suffectus, a, um eram
II sing.
suffectus, a, um eras
III sing.
suffectus, a, um erat
I plur.
suffecti, ae, a eramus
II plur.
suffecti, ae, a eratis
III plur.
suffecti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
suffectus, a, um ero
II sing.
suffectus, a, um eris
III sing.
suffectus, a, um erit
I plur.
suffecti, ae, a erimus
II plur.
suffecti, ae, a eritis
III plur.
suffecti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
suffĭcĭar
II sing.
suffĭciāris, suffĭciāre
III sing.
suffĭciātur
I plur.
suffĭciāmur
II plur.
suffĭciamĭni
III plur.
suffĭciantur
IMPERFETTO
I sing.
suffĭcĕrer
II sing.
suffĭcerēris, suffĭcerēre
III sing.
suffĭcerētur
I plur.
suffĭcerēmur
II plur.
suffĭcerēmini
III plur.
suffĭcerentur
PERFETTO
I sing.
suffectus, a, um sim
II sing.
suffectus, a, um sis
III sing.
suffectus, a, um sit
I plur.
suffecti, ae, a simus
II plur.
suffecti, ae, a sitis
III plur.
suffecti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
suffectus, a, um essem
II sing.
suffectus, a, um esses
III sing.
suffectus, a, um esset
I plur.
suffecti, ae, a essemus
II plur.
suffecti, ae, a essetis
III plur.
suffecti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
II plur.
FUTURO
II sing.
III sing.
II plur.
III plur.
PARTICIPIO
PERFETTO
suffectus, a, um
INFINITO
PRESENTE
suffĭci
PERFETTO
Singolare:
suffectus, a, um esse
Plurale:
suffecti, ae, a esse
FUTURO
suffectum esse
GERUNDIVO
suffĭciendus, a, um
SUPINO
suffectu
Vedi la forma attiva di questo lemma
suffĭcĭor v. tr. e intr. III coniug. in -io
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis