spĕcŭlor - Diatesi attiva
(spĕcŭlor, spĕcŭlāris, speculatus sum, spĕcŭlāri)
verbo transitivo e intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
spĕcŭlor
II sing.
spĕcŭlāris, spĕcŭlāre
III sing.
spĕcŭlātur
I plur.
spĕcŭlāmur
II plur.
spĕcŭlamĭni
III plur.
spĕcŭlantur
IMPERFETTO
I sing.
spĕcŭlābar
II sing.
spĕcŭlabāris, spĕcŭlabāre
III sing.
spĕcŭlabātur
I plur.
spĕcŭlabāmur
II plur.
spĕcŭlabamĭni
III plur.
spĕcŭlabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
spĕcŭlābor
II sing.
spĕcŭlabĕris, spĕcŭlabĕre
III sing.
spĕcŭlabĭtur
I plur.
spĕcŭlabĭmur
II plur.
spĕcŭlabimĭni
III plur.
spĕcŭlabuntur
PERFETTO
I sing.
speculatus, a, um sum
II sing.
speculatus, a, um es
III sing.
speculatus, a, um est
I plur.
speculati, ae, a sumus
II plur.
speculati, ae, a estis
III plur.
speculati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
speculatus, a, um eram
II sing.
speculatus, a, um eras
III sing.
speculatus, a, um erat
I plur.
speculati, ae, a eramus
II plur.
speculati, ae, a eratis
III plur.
speculati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
speculatus, a, um ero
II sing.
speculatus, a, um eris
III sing.
speculatus, a, um erit
I plur.
speculati, ae, a erimus
II plur.
speculati, ae, a eritis
III plur.
speculati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
spĕcŭler
II sing.
spĕcŭlēris, spĕcŭlēre
III sing.
spĕcŭlētur
I plur.
spĕcŭlēmur
II plur.
spĕcŭlemĭni
III plur.
spĕcŭlentur
IMPERFETTO
I sing.
spĕcŭlārer
II sing.
spĕcŭlarēris, spĕcŭlarēre
III sing.
spĕcŭlarētur
I plur.
spĕcŭlarēmur
II plur.
spĕcŭlaremĭni
III plur.
spĕcŭlarentur
PERFETTO
I sing.
speculatus, a, um sim
II sing.
speculatus, a, um sis
III sing.
speculatus, a, um sit
I plur.
speculati, ae, a simus
II plur.
speculati, ae, a sitis
III plur.
speculati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
speculatus, a, um essem
II sing.
speculatus, a, um esses
III sing.
speculatus, a, um esset
I plur.
speculati, ae, a essemus
II plur.
speculati, ae, a essetis
III plur.
speculati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
spĕcŭlāre
II plur.
spĕcŭlamĭni
FUTURO
II sing.
spĕcŭlātor
III sing.
spĕcŭlātor
II plur.
III plur.
spĕcŭlantor
INFINITO
PRESENTE
spĕcŭlāri
PERFETTO
Singolare:
speculatus, a, um esse
Plurale:
speculati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
speculatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
speculatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
spĕcŭlans, antis
FUTURO
speculatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
speculatum
Passivo:
speculatu
GERUNDIO
Genitivo:
spĕcŭlandi
Dativo:
spĕcŭlando
Accusativo:
spĕcŭlandum
Ablativo:
spĕcŭlando
GERUNDIVO
spĕcŭlandus, a, um
spĕcŭlor v. tr. e intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis