rĕluctor - Diatesi attiva
(rĕluctor, rĕluctāris, reluctatus sum, rĕluctāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
rĕluctor
II sing.
rĕluctāris, rĕluctāre
III sing.
rĕluctātur
I plur.
rĕluctāmur
II plur.
rĕluctamĭni
III plur.
rĕluctantur
IMPERFETTO
I sing.
rĕluctābar
II sing.
rĕluctabāris, rĕluctabāre
III sing.
rĕluctabātur
I plur.
rĕluctabāmus
II plur.
rĕluctabamĭni
III plur.
rĕluctantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
rĕluctābor
II sing.
rĕluctabĕris, rĕluctabĕre
III sing.
rĕluctabĭtur
I plur.
rĕluctabĭmur
II plur.
rĕluctabimĭni
III plur.
rĕluctabuntur
PERFETTO
I sing.
reluctatus, a, um sum
II sing.
reluctatus, a, um es
III sing.
reluctatus, a, um est
I plur.
reluctati, ae, a sumus
II plur.
reluctati, ae, a estis
III plur.
reluctati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
reluctatus, a, um eram
II sing.
reluctatus, a, um eras
III sing.
reluctatus, a, um erat
I plur.
reluctati, ae, a eramus
II plur.
reluctati, ae, a eratis
III plur.
reluctati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
reluctatus, a, um ero
II sing.
reluctatus, a, um eris
III sing.
reluctatus, a, um erit
I plur.
reluctati, ae, a erimus
II plur.
reluctati, ae, a eritis
III plur.
reluctati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
rĕlucter
II sing.
rĕluctēris, rĕluctēre
III sing.
rĕluctētur
I plur.
rĕluctēmur
II plur.
rĕluctemĭni
III plur.
rĕluctentur
IMPERFETTO
I sing.
rĕluctārer
II sing.
rĕluctarēris, rĕluctarēre
III sing.
rĕluctarētur
I plur.
rĕluctāremur
II plur.
rĕluctaremĭni
III plur.
rĕluctarentur
PERFETTO
I sing.
reluctatus, a, um sim
II sing.
reluctatus, a, um sis
III sing.
reluctatus, a, um sit
I plur.
reluctati, ae, a simus
II plur.
reluctati, ae, a sitis
III plur.
reluctati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
reluctatus, a, um essem
II sing.
reluctatus, a, um esses
III sing.
reluctatus, a, um esset
I plur.
reluctati, ae, a essemus
II plur.
reluctati, ae, a essetis
III plur.
reluctati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
rĕluctāre
II plur.
rĕluctamĭni
FUTURO
II sing.
rĕluctātor
III sing.
rĕluctātor
II plur.
III plur.
rĕluctantor
INFINITO
PRESENTE
rĕluctāri
PERFETTO
Singolare:
reluctatus, a, um esse
Plurale:
reluctati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
reluctatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
reluctatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
rĕluctans, antis
FUTURO
reluctatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
reluctatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
rĕluctandi
Dativo:
rĕluctando
Accusativo:
rĕluctandum
Ablativo:
rĕluctando
GERUNDIVO
rĕluctor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis