proelĭor - Diatesi attiva
(proelĭor, proelĭāris, proeliatus sum, proelĭāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
proelĭor
II sing.
proelĭāris, proelĭāre
III sing.
proelĭātur
I plur.
proelĭāmur
II plur.
proelĭamĭni
III plur.
proelĭantur
IMPERFETTO
I sing.
proelĭābar
II sing.
proelĭabāris, proelĭabāre
III sing.
proelĭabātur
I plur.
proelĭabāmus
II plur.
proelĭabamĭni
III plur.
proelĭantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
proelĭābor
II sing.
proelĭabĕris, proelĭabĕre
III sing.
proelĭabĭtur
I plur.
proelĭabĭmur
II plur.
proelĭabimĭni
III plur.
proelĭabuntur
PERFETTO
I sing.
proeliatus, a, um sum
II sing.
proeliatus, a, um es
III sing.
proeliatus, a, um est
I plur.
proeliati, ae, a sumus
II plur.
proeliati, ae, a estis
III plur.
proeliati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
proeliatus, a, um eram
II sing.
proeliatus, a, um eras
III sing.
proeliatus, a, um erat
I plur.
proeliati, ae, a eramus
II plur.
proeliati, ae, a eratis
III plur.
proeliati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
proeliatus, a, um ero
II sing.
proeliatus, a, um eris
III sing.
proeliatus, a, um erit
I plur.
proeliati, ae, a erimus
II plur.
proeliati, ae, a eritis
III plur.
proeliati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
proelĭer
II sing.
proelĭēris, proelĭēre
III sing.
proelĭētur
I plur.
proelĭēmur
II plur.
proelĭemĭni
III plur.
proelĭentur
IMPERFETTO
I sing.
proelĭārer
II sing.
proelĭarēris, proelĭarēre
III sing.
proelĭarētur
I plur.
proelĭāremur
II plur.
proelĭaremĭni
III plur.
proelĭarentur
PERFETTO
I sing.
proeliatus, a, um sim
II sing.
proeliatus, a, um sis
III sing.
proeliatus, a, um sit
I plur.
proeliati, ae, a simus
II plur.
proeliati, ae, a sitis
III plur.
proeliati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
proeliatus, a, um essem
II sing.
proeliatus, a, um esses
III sing.
proeliatus, a, um esset
I plur.
proeliati, ae, a essemus
II plur.
proeliati, ae, a essetis
III plur.
proeliati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
proelĭāre
II plur.
proelĭamĭni
FUTURO
II sing.
proelĭātor
III sing.
proelĭātor
II plur.
III plur.
proelĭantor
INFINITO
PRESENTE
proelĭāri
PERFETTO
Singolare:
proeliatus, a, um esse
Plurale:
proeliati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
proeliatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
proeliatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
proelĭans, antis
FUTURO
proeliatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
proeliatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
proelĭandi
Dativo:
proelĭando
Accusativo:
proelĭandum
Ablativo:
proelĭando
GERUNDIVO
proelĭor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis