pĕrhĭbĕor - Diatesi passiva
(pĕrhĭbĕo, pĕrhĭbes, perhibui, perhibitum, pĕrhĭbēre)
verbo transitivo II coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
pĕrhĭbĕor
II sing.
pĕrhĭbēris, pĕrhĭbēre
III sing.
pĕrhĭbētur
I plur.
pĕrhĭbēmur
II plur.
pĕrhĭbemĭni
III plur.
pĕrhĭbentur
IMPERFETTO
I sing.
pĕrhĭbēbar
II sing.
pĕrhĭbebāris
III sing.
pĕrhĭbebātur
I plur.
pĕrhĭbebāmur
II plur.
pĕrhĭbebamĭni
III plur.
pĕrhĭbebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
pĕrhĭbēbor
II sing.
pĕrhĭbebĕris, pĕrhĭbebĕre
III sing.
pĕrhĭbebĭtur
I plur.
pĕrhĭbebĭmur
II plur.
pĕrhĭbebimĭni
III plur.
pĕrhĭbebuntur
PERFETTO
I sing.
perhibitus, a, um sum
II sing.
perhibitus, a, um es
III sing.
perhibitus, a, um est
I plur.
perhibiti, ae, a sumus
II plur.
perhibiti, ae, a estis
III plur.
perhibiti, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
perhibitus, a, um eram
II sing.
perhibitus, a, um eras
III sing.
perhibitus, a, um erat
I plur.
perhibiti, ae, a eramus
II plur.
perhibiti, ae, a eratis
III plur.
perhibiti, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
perhibitus, a, um ero
II sing.
perhibitus, a, um eris
III sing.
perhibitus, a, um erit
I plur.
perhibiti, ae, a erimus
II plur.
perhibiti, ae, a eritis
III plur.
perhibiti, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
pĕrhĭbĕar
II sing.
pĕrhĭbeāris, pĕrhĭbeāre
III sing.
pĕrhĭbeātur
I plur.
pĕrhĭbeāmur
II plur.
pĕrhĭbeamĭni
III plur.
pĕrhĭbeantur
IMPERFETTO
I sing.
pĕrhĭbērer
II sing.
pĕrhĭberēris, pĕrhĭberēre
III sing.
pĕrhĭberētur
I plur.
pĕrhĭberēmur
II plur.
pĕrhĭberemĭni
III plur.
pĕrhĭberentur
PERFETTO
I sing.
perhibitus, a, um sim
II sing.
perhibitus, a, um sis
III sing.
perhibitus, a, um sit
I plur.
perhibiti, ae, a simus
II plur.
perhibiti, ae, a sitis
III plur.
perhibiti, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
perhibitus, a, um essem
II sing.
perhibitus, a, um esses
III sing.
perhibitus, a, um esset
I plur.
perhibiti, ae, a essemus
II plur.
perhibiti, ae, a essetis
III plur.
perhibiti, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
pĕrhĭbēre
II plur.
pĕrhĭbemĭni
FUTURO
II sing.
pĕrhĭbētor
III sing.
pĕrhĭbētor
II plur.
III plur.
pĕrhĭbentor
PARTICIPIO
PERFETTO
perhibitus, a, um
INFINITO
PRESENTE
pĕrhĭbēri
PERFETTO
Singolare:
perhibitus, a, um esse
Plurale:
perhibiti, ae, a esse
FUTURO
perhibitum esse
GERUNDIVO
pĕrhĭbendus, a, um
SUPINO
perhibitu
Vedi la forma attiva di questo lemma
pĕrhĭbĕor v. tr. II coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis