obversor - Diatesi attiva
(obversor, obversāris, obversatus sum, obversāri)
verbo intransitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
obversor
II sing.
obversāris, obversāre
III sing.
obversātur
I plur.
obversāmur
II plur.
obversamĭni
III plur.
obversantur
IMPERFETTO
I sing.
obversābar
II sing.
obversabāris, obversabāre
III sing.
obversabātur
I plur.
obversabāmus
II plur.
obversabamĭni
III plur.
obversantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
obversābor
II sing.
obversabĕris, obversabĕre
III sing.
obversabĭtur
I plur.
obversabĭmur
II plur.
obversabimĭni
III plur.
obversabuntur
PERFETTO
I sing.
obversatus, a, um sum
II sing.
obversatus, a, um es
III sing.
obversatus, a, um est
I plur.
obversati, ae, a sumus
II plur.
obversati, ae, a estis
III plur.
obversati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
obversatus, a, um eram
II sing.
obversatus, a, um eras
III sing.
obversatus, a, um erat
I plur.
obversati, ae, a eramus
II plur.
obversati, ae, a eratis
III plur.
obversati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
obversatus, a, um ero
II sing.
obversatus, a, um eris
III sing.
obversatus, a, um erit
I plur.
obversati, ae, a erimus
II plur.
obversati, ae, a eritis
III plur.
obversati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
obverser
II sing.
obversēris, obversēre
III sing.
obversētur
I plur.
obversēmur
II plur.
obversemĭni
III plur.
obversentur
IMPERFETTO
I sing.
obversārer
II sing.
obversarēris, obversarēre
III sing.
obversarētur
I plur.
obversāremur
II plur.
obversaremĭni
III plur.
obversarentur
PERFETTO
I sing.
obversatus, a, um sim
II sing.
obversatus, a, um sis
III sing.
obversatus, a, um sit
I plur.
obversati, ae, a simus
II plur.
obversati, ae, a sitis
III plur.
obversati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
obversatus, a, um essem
II sing.
obversatus, a, um esses
III sing.
obversatus, a, um esset
I plur.
obversati, ae, a essemus
II plur.
obversati, ae, a essetis
III plur.
obversati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
obversāre
II plur.
obversamĭni
FUTURO
II sing.
obversātor
III sing.
obversātor
II plur.
III plur.
obversantor
INFINITO
PRESENTE
obversāri
PERFETTO
Singolare:
obversatus, a, um esse
Plurale:
obversati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
obversatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
obversatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
obversans, antis
FUTURO
obversatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
obversatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
obversandi
Dativo:
obversando
Accusativo:
obversandum
Ablativo:
obversando
GERUNDIVO
obversor v. intr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis