obfirmor - Diatesi passiva


(obfirmo, obfirmas, obfirmavi, obfirmatum, obfirmāre)

verbo transitivo e intransitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
obfirmor
II sing.
obfirmāris, obfirmāre
III sing.
obfirmātur
I plur.
obfirmāmur
II plur.
obfirmamĭni
III plur.
obfirmantur
IMPERFETTO
I sing.
obfirmābar
II sing.
obfirmabāris, obfirmabāre
III sing.
obfirmabātur
I plur.
obfirmabāmur
II plur.
obfirmabamĭni
III plur.
obfirmabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
obfirmābor
II sing.
obfirmabĕris, obfirmabĕre
III sing.
obfirmabĭtur
I plur.
obfirmabĭmur
II plur.
obfirmabimĭni
III plur.
obfirmabuntur
PERFETTO
I sing.
obfirmatus, –a, –um sum
II sing.
obfirmatus, –a, –um es
III sing.
obfirmatus, –a, –um est
I plur.
obfirmati, –ae, –a sumus
II plur.
obfirmati, –ae, –a estis
III plur.
obfirmati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
obfirmatus, –a, –um eram
II sing.
obfirmatus, –a, –um eras
III sing.
obfirmatus, –a, –um erat
I plur.
obfirmati, –ae, –a eramus
II plur.
obfirmati, –ae, –a eratis
III plur.
obfirmati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
obfirmatus, –a, –um ero
II sing.
obfirmatus, –a, –um eris
III sing.
obfirmatus, –a, –um erit
I plur.
obfirmati, –ae, –a erimus
II plur.
obfirmati, –ae, –a eritis
III plur.
obfirmati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
obfirmer
II sing.
obfirmēris, obfirmēre
III sing.
obfirmētur
I plur.
obfirmēmur
II plur.
obfirmemĭni
III plur.
obfirmentur
IMPERFETTO
I sing.
obfirmārer
II sing.
obfirmarēris, obfirmarēre
III sing.
obfirmarētur
I plur.
obfirmarēmur
II plur.
obfirmaremĭni
III plur.
obfirmarentur
PERFETTO
I sing.
obfirmatus, –a, –um sim
II sing.
obfirmatus, –a, –um sis
III sing.
obfirmatus, –a, –um sit
I plur.
obfirmati, –ae, –a simus
II plur.
obfirmati, –ae, –a sitis
III plur.
obfirmati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
obfirmatus, –a, –um essem
II sing.
obfirmatus, –a, –um esses
III sing.
obfirmatus, –a, –um esset
I plur.
obfirmati, –ae, –a essemus
II plur.
obfirmati, –ae, –a essetis
III plur.
obfirmati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
obfirmāre
II plur.
obfirmamĭni
FUTURO
II sing.
obfirmātor
III sing.
obfirmātor
II plur.
–
III plur.
obfirmantor
PARTICIPIO
PERFETTO
obfirmatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
obfirmāri
PERFETTO
Singolare:
obfirmatus, –a, –um esse
Plurale:
obfirmati, –ae, –a esse
FUTURO
obfirmatum esse
GERUNDIVO
obfirmandus, –a, –um
SUPINO
obfirmatu

Vedi la forma attiva di questo lemma




Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z



{{ID:OBFIRMOR100}}
---CACHE---

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis