Donazione

normor - Diatesi passiva


(normo, normas, normatum, normāre)

verbo transitivo I coniugazione

Vedi la traduzione di questo lemma



FORMA PASSIVA:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
normor
II sing.
normāris, normāre
III sing.
normātur
I plur.
normāmur
II plur.
normamĭni
III plur.
normantur
IMPERFETTO
I sing.
normābar
II sing.
normabāris, normabāre
III sing.
normabātur
I plur.
normabāmur
II plur.
normabamĭni
III plur.
normabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
normābor
II sing.
normabĕris, normabĕre
III sing.
normabĭtur
I plur.
normabĭmur
II plur.
normabimĭni
III plur.
normabuntur
PERFETTO
I sing.
normatus, –a, –um sum
II sing.
normatus, –a, –um es
III sing.
normatus, –a, –um est
I plur.
normati, –ae, –a sumus
II plur.
normati, –ae, –a estis
III plur.
normati, –ae, –a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
normatus, –a, –um eram
II sing.
normatus, –a, –um eras
III sing.
normatus, –a, –um erat
I plur.
normati, –ae, –a eramus
II plur.
normati, –ae, –a eratis
III plur.
normati, –ae, –a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
normatus, –a, –um ero
II sing.
normatus, –a, –um eris
III sing.
normatus, –a, –um erit
I plur.
normati, –ae, –a erimus
II plur.
normati, –ae, –a eritis
III plur.
normati, –ae, –a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
normer
II sing.
normēris, normēre
III sing.
normētur
I plur.
normēmur
II plur.
normemĭni
III plur.
normentur
IMPERFETTO
I sing.
normārer
II sing.
normarēris, normarēre
III sing.
normarētur
I plur.
normarēmur
II plur.
normaremĭni
III plur.
normarentur
PERFETTO
I sing.
normatus, –a, –um sim
II sing.
normatus, –a, –um sis
III sing.
normatus, –a, –um sit
I plur.
normati, –ae, –a simus
II plur.
normati, –ae, –a sitis
III plur.
normati, –ae, –a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
normatus, –a, –um essem
II sing.
normatus, –a, –um esses
III sing.
normatus, –a, –um esset
I plur.
normati, –ae, –a essemus
II plur.
normati, –ae, –a essetis
III plur.
normati, –ae, –a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
normāre
II plur.
normamĭni
FUTURO
II sing.
normātor
III sing.
normātor
II plur.
–
III plur.
normantor
PARTICIPIO
PERFETTO
normatus, –a, –um
INFINITO
PRESENTE
normāri
PERFETTO
Singolare:
normatus, –a, –um esse
Plurale:
normati, –ae, –a esse
FUTURO
normatum esse
GERUNDIVO
normandus, –a, –um
SUPINO
normatu

Vedi la forma attiva di questo lemma

‹ normo
Nortĭa ›

Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
normans agg. part. pres. II cl.
normatūrūs agg. part. fut.
normatus agg. part. perf. I cl.
normatus agg. inf. perf.
normo v. tr. I coniug.
normor v. tr. I coniug.
Nortĭa sost. femm. I decl.
nōs pron. pers.
noscens agg. part. pres. II cl.
noscentĭa sost. femm. I decl.
noscĭbĭlis agg. II cl.
noscĭtābundus agg. I cl.
noscĭtans agg. part. pres. II cl.
noscitatūrūs agg. part. fut.
noscitatus agg. part. perf. I cl.
noscitatus agg. inf. perf.
noscĭto v. tr. I coniug.
noscĭtor v. tr. I coniug.
nosco v. tr. III coniug.
noscor v. tr. III coniug.
{{ID:NORMOR100}}
---CACHE---
I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis