intermĭnor - Diatesi attiva
(intermĭnor, intermĭnāris, interminatus sum, intermĭnāri)
verbo transitivo deponente I coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
intermĭnor
II sing.
intermĭnāris, intermĭnāre
III sing.
intermĭnātur
I plur.
intermĭnāmur
II plur.
intermĭnamĭni
III plur.
intermĭnantur
IMPERFETTO
I sing.
intermĭnābar
II sing.
intermĭnabāris, intermĭnabāre
III sing.
intermĭnabātur
I plur.
intermĭnabāmur
II plur.
intermĭnabamĭni
III plur.
intermĭnabantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
intermĭnābor
II sing.
intermĭnabĕris, intermĭnabĕre
III sing.
intermĭnabĭtur
I plur.
intermĭnabĭmur
II plur.
intermĭnabimĭni
III plur.
intermĭnabuntur
PERFETTO
I sing.
interminatus, a, um sum
II sing.
interminatus, a, um es
III sing.
interminatus, a, um est
I plur.
interminati, ae, a sumus
II plur.
interminati, ae, a estis
III plur.
interminati, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
interminatus, a, um eram
II sing.
interminatus, a, um eras
III sing.
interminatus, a, um erat
I plur.
interminati, ae, a eramus
II plur.
interminati, ae, a eratis
III plur.
interminati, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
interminatus, a, um ero
II sing.
interminatus, a, um eris
III sing.
interminatus, a, um erit
I plur.
interminati, ae, a erimus
II plur.
interminati, ae, a eritis
III plur.
interminati, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
intermĭner
II sing.
intermĭnēris, intermĭnēre
III sing.
intermĭnētur
I plur.
intermĭnēmur
II plur.
intermĭnemĭni
III plur.
intermĭnentur
IMPERFETTO
I sing.
intermĭnārer
II sing.
intermĭnarēris, intermĭnarēre
III sing.
intermĭnarētur
I plur.
intermĭnarēmur
II plur.
intermĭnaremĭni
III plur.
intermĭnarentur
PERFETTO
I sing.
interminatus, a, um sim
II sing.
interminatus, a, um sis
III sing.
interminatus, a, um sit
I plur.
interminati, ae, a simus
II plur.
interminati, ae, a sitis
III plur.
interminati, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
interminatus, a, um essem
II sing.
interminatus, a, um esses
III sing.
interminatus, a, um esset
I plur.
interminati, ae, a essemus
II plur.
interminati, ae, a essetis
III plur.
interminati, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
intermĭnāre
II plur.
intermĭnamĭni
FUTURO
II sing.
intermĭnātor
III sing.
intermĭnātor
II plur.
III plur.
intermĭnantor
INFINITO
PRESENTE
intermĭnāri
PERFETTO
Singolare:
interminatus, a, um esse
Plurale:
interminati, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
interminatūrūm, am, ūm esse
Plurale:
interminatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
intermĭnans, antis
FUTURO
interminatūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
interminatum
Passivo:
interminatu
GERUNDIO
Genitivo:
intermĭnandi
Dativo:
intermĭnando
Accusativo:
intermĭnandum
Ablativo:
intermĭnando
GERUNDIVO
intermĭnandus, a, um
intermĭnor v. tr. dep. I coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis