innītor - Diatesi attiva
(innītor, innītĕris, innixus sum, innīti)
verbo intransitivo deponente III coniugazione
Vedi la traduzione di questo lemma
FORMA DEPONENTE:
INDICATIVO
PRESENTE
I sing.
innītor
II sing.
innītĕris, innītĕre
III sing.
innītĭtur
I plur.
innītĭmur
II plur.
innītimĭni
III plur.
innītuntur
IMPERFETTO
I sing.
innītēbar
II sing.
innītebāris, innītebāre
III sing.
innītebātur
I plur.
innītebāmur
II plur.
innītebamĭni
III plur.
innītebantur
FUTURO SEMPLICE
I sing.
innītar
II sing.
innītēris, innītēre
III sing.
innītētur
I plur.
innītēmur
II plur.
innītemĭni
III plur.
innītentur
PERFETTO
I sing.
innixus o innisus, a, um sum
II sing.
innixus o innisus, a, um es
III sing.
innixus o innisus, a, um est
I plur.
innixi o innisi, ae, a sumus
II plur.
innixi o innisi, ae, a estis
III plur.
innixi o innisi, ae, a sunt
PIUCHEPERFETTO
I sing.
innixus o innisus, a, um eram
II sing.
innixus o innisus, a, um eras
III sing.
innixus o innisus, a, um erat
I plur.
innixi o innisi, ae, a eramus
II plur.
innixi o innisi, ae, a eratis
III plur.
innixi o innisi, ae, a erant
FUTURO ANTERIORE
I sing.
innixus o innisus, a, um ero
II sing.
innixus o innisus, a, um eris
III sing.
innixus o innisus, a, um erit
I plur.
innixi o innisi, ae, a erimus
II plur.
innixi o innisi, ae, a eritis
III plur.
innixi o innisi, ae, a erunt
CONGIUNTIVO
PRESENTE
I sing.
innītar
II sing.
innītāris, innītāre
III sing.
innītātur
I plur.
innītāmur
II plur.
innītamĭni
III plur.
innītantur
IMPERFETTO
I sing.
innītĕrer
II sing.
innīterēris, innīterēre
III sing.
innīterētur
I plur.
innīterēmur
II plur.
innīteremĭni
III plur.
innīterentur
PERFETTO
I sing.
innixus o innisus, a, um sim
II sing.
innixus o innisus, a, um sis
III sing.
innixus o innisus, a, um sit
I plur.
innixi o innisi, ae, a simus
II plur.
innixi o innisi, ae, a sitis
III plur.
innixi o innisi, ae, a sint
PIUCHEPERFETTO
I sing.
innixus o innisus, a, um essem
II sing.
innixus o innisus, a, um esses
III sing.
innixus o innisus, a, um esset
I plur.
innixi o innisi, ae, a essemus
II plur.
innixi o innisi, ae, a essetis
III plur.
innixi o innisi, ae, a essent
IMPERATIVO
PRESENTE
II sing.
innītĕre
II plur.
innītimĭni
FUTURO
II sing.
innītĭtor
III sing.
innītĭtor
II plur.
III plur.
innītuntor
INFINITO
PRESENTE
innīti
PERFETTO
Singolare:
innixus o innisus, a, um esse
Plurale:
innixi o innisi, ae, a esse
FUTURO
Singolare:
innixūrūm o innisūrūm, am, ūm esse
Plurale:
innixūros o innisūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENTE
innītens, entis
FUTURO
innixūrūs o innisūrūs, a, ūm
SUPINO
Attivo:
innixum o innisum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
innītendi
Dativo:
innītendo
Accusativo:
innītendum
Ablativo:
innītendo
GERUNDIVO
innītor v. intr. dep. III coniug.
---CACHE---
I nostri siti
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis